Waar is Sammy?

ge6dfds

Er zwerft sinds enige tijd een kat in ons gebouw. Op raadselachtige wijze lijkt ze overal tegelijk te zijn. De ene keer bespringt ze je in de kelder en de ander keer stapt ze buitengewoon vrolijk met je mee de lift in. Ik krijg er de kriebels van. Het is haast demonisch, hoe ze overal opduikt.  Nu weet ik van mezelf dat ik geen kattenmens ben. Maar dusdanig getriggerd worden door een kat is op z’n minst verdacht. Tijd dus om al schrijvend het een en ander te onderzoeken. Dit, dames en heren, is mijn therapie en ik deel het met u.

Ze is klein, gestreept, ziet er goed verzorgd uit, is erg sociaal en verdomd aanhankelijk. En ze zwerft dus bij ons in het gebouw. Waar je ook kijkt, ze is er. Dit tot grote ergenis van sommige mensen, waaronder natuurlijk ik zelf. Maar ook gewone mensen, mensen met een tuin en zelfs een eigen kat, ergeren zich aan haar. Ze wandelt namelijk doodleuk via de achterdeur je huis binnen, op zoek naar eten of een slaapplek. De arrogantie! Kijk, daarom hou ik dus niet van katten.

Andere buren hebben echter met haar te doen. De kattenliefhebbers. Zo kreeg ze van de buurvrouw op de zevende verdieping sardientjes en van de buurvrouw op de eerste kreeg ze melk. De buurkinderen hadden zelfs een naam voor haar bedacht. Pukkie. Het scheelde niet veel of ze hadden haar en masse geadopteerd. En tóch leek het mij geen zwerfkat. Ik verdacht haar van opportunisme. Ook daarom hou ik niet van katten.

Uiteindelijk kwam mijn man met het briljante idee om haar naar de dierenarts te brengen. Misschien had ze wel een chip? Uiteraard mocht ik deze taak op mij nemen, aangezien hij werkt en ik niet. Soms zit het me mee als huisvrouw. En soms weer niet. Ik dus met dat beest onder mijn arm naar de dierenarts en jawel hoor… ze was gechipt. Sammy heet ze en ze woont aan de Zwanenbloemlaan. Niks geen zwerfkat dus! Ze doet alsof, uit eigenbelang. Puur egoïsme is het. Ook hierom hou ik niet van katten.

De buren hebben haar vanmorgen wéér gevonden, ditmaal in de benedenhal. Tijdens het schrijven van dit verhaal zit ze dus luid miauwend naast mij in een doos. Ik negeer haar gewoon. Dat kan ik goed. Het is inmiddels de soundtrack van mijn dagen geworden. Helaas ben ik namelijk haar contactpersoon geworden. De ironie hiervan ontgaat mij niet. Sinds mijn dierenarts bezoek ben ik toegevoegd aan de ‘Waar Is Sammy’ Whatsapp groep die haar baasjes hebben aangemaakt. Ik heb de twijfelachtige eer om, samen met twaalf complete strangers verdeeld over heel IJburg, Sammy iedere keer weer netjes te verklikken. Liever breng ik haar naar het asiel.

En toch ben ik de beroerdste niet. Kennelijk heeft dit beestje mij iets te leren, is mijn gedachte geworden. Ze komt niet voor niets telkens terug in mijn leven als een boemerang met een missie. Ik stel mij dus nederig op. Althans, dat probeer ik. Wat is haar verhaal? Wat kan ik ervan leren? Ik heb het nagevraagd bij haar baasje. Haar vader was een zwerfkat en zij is dus van nature een nomade. Het zit in haar bloed. Ook al heeft zij thuis een kleintje, ook al heeft ze een liefhebbende familie, de aandrang om walkabout te gaan is bij haar kennelijk groot. Te groot.

Oei. Mijn vader verhuist graag en veel en zodoende ben ik als nomade opgegroeid.  Er begint me iets te dagen en ik weet niet of ik het zo leuk vind. Ook ik ga graag mijn eigen weg. Ik doe alles het liefst alleen. Ben ik daarom wellicht een hondenmens? Omdat katten een te grote spiegel voor me zijn? Maar ben ik dan tevens ook arrogant, opportunistisch en egoïstisch? Ik kan het niet uitsluiten, helaas. Verdorie. Zelf kennis is pijnlijk.

3 Comments

  1. Zelfkennis kan zeker pijnlijk zijn. En hoewel ik geloof dat je ongetwijfeld iets kunt leren van de kat, durf ik met mijn kennis van jou, met redelijke stelligheid te zeggen, dat ‘arrogantie, opportunisme en egoïsme’ niet op jou van toepassing zijn. Dus nog even verder graven naar de les die je te leren hebt???

    • Nina Cookson

      28 september 2015 at 09:53

      Hmmm…
      Na nog wat diep gegraaf ben ik er inmiddels van overtuigd dat mijn les hier ‘compassie’ is. Compassie voor elk levend wezen, ongeacht zijn hoedanigheid. Be it kat, hond, mens of muis. En misschien wel juist voor datgenen wat mijn irritatie opwekt! Dat is een kunst op zich. Nog even oefenen….

  2. Hilarisch Nina. Zo herkenbaar. Zo weer met je gelachen. Dankje!
    x Geerte

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑