Verlicht

dae8c8716d0e632d83894f3043941035-onthoofde-buddha

Mijn Buddha beeld is onthoofd door Toby de Kat, tijdens zijn dagelijks portie sjezen door het huis. Ondanks zijn recente sterilizatie rent hij nog steeds regelmatig rond als een kip zonder kop. Gelukkig wel een stuk minder, maar toch. Ach, ik neem het hem niet kwalijk. Het is en blijft een kat . En een jonkie nog, bovendien. Ik ben er dan ook mee opgehouden mezelf af te vragen of zijn spastisch geren een spiegel is vóór dan wel een reactie is óp mijn eigen (immer aanwezige) innerlijke onrust. Dat soort gedachten leiden mij slechts naar een diepe moeras, de Navel genaamd, waar ik vervolgens in dreig te verdrinken als ik er te lang in staar en dat is nooit zo leuk gebleken. Het is verdomd lastig klimmen, uit zo’n moeras. Maar dat geren dus. Het heeft nogal wat gevolgen. Gevolg Nummer Een is dat ik alle planten naar de balkon heb gebonjourd, waar ze nu tesamen een nutteloze dood sterven, gezien zij niet zijn gemaakt voor het leven in ‘de Natuur’. Het zijn immers kamerplanten. Maar dood gingen ze tóch, dankzij Toby’s archeologische ambities in de potgrond. Gevolg Nummer Twee is dat er nogal wat voorwerpen sneuvelen. Waaronder dus Buddha. En ik was er zo blij mee! Keek er elke dag trouw naar, in de hoop dat zijn rust enigzins op mij zou gaan afstralen. Wat het nooit echt deed, overigens, maar een mens mag immer hoopvol blijven. Toch?

Ja, de onthoofding van Buddha is werkelijk spijtig te noemen. Ik treur nog steeds, merk ik. Het was gewoon een bijzonder beeld, hoe je het ook went of keert. Ik had hem op straat gevonden, weet je. Ze zeggen dat je nooit zélf een Buddha mag kopen, maar dat je die moet krijgen. Wel nu, zoals ik het zie heb ik dit beeldje van de cosmos gekregen. Hij lag daar zomaar te liggen bij de grofvuil. Wekelijks wordt deze opgehaald en ik moet (tussen twee haakjes) zeggen dat ik er de laatste tijd best wat spullen heb gevonden voor in huis. Niet allemaal even bruikbaar, maar soit. Een gegeven paard moet je niet in de bek kijken. Ook dat zeggen ze. In verband met de imminente verhuizing van mijn Ex zijn wij namelijk de inboedel aan het verdelen. Maar met een halve inboedel kan een mens niet leven, is mij opgevallen. En dus heb ik er een nieuwe hobby bij gekregen. Tegenwoordig struin ik de straten af, op zoek naar afgedankte meubels.  Soms kom je echte kanjers tegen. Laatst een hele bed. Die kreeg ik echter niet mee. Dan had ik destijds toch echt wel mijn rijbewijs moeten halen. Op zo’n moment baal ik enorm van mezelf. Beperkingen aan alle kanten, zo voelt het. Ik blijf echter tóch, ondanks alles, immer hoopvol. En moet daarmee dus wel oppassen dat ik er niet een nieuwe verslaving bij krijg. Ben net van een aantal af. Bovendien ligt straks mijn hele huis vol.

Want die spullen van de straat, die zijn soms écht heel vernuftig. En, wat het allerbelangrijkste is natuurlijk, voor mij ook daadwerkelijk haalbaar om zelfstandig in huis te sjouwen. Zo heb ik sinds kort maar liefst twee kasten plus een super toffe leesstoel in huis. Zo eentje die ik altijd al had willen hebben. Ze doen het (nu nog) allemaal uitstekend, mijn kasten en mijn leesstoel. Ik kan ze gelukkig goed gebruiken. Het is echter wel oppassen geblazen, want Toby heeft bedacht dat de fauteil een geschikt plek is om zijn nagels aan te scherpen. Ik heb hem natuurlijk inmiddels in de smiezen en probeer hem uiteraard vóór te zijn. Door schade en schande wordt men immers wijs. Een straffe citronella spuitbusje waar ik zelf bijna van onderuitga, doet hem dus ook gelukkig ook kokhalzen. Als hij ook maar dreigt in de buurt te komen van MIJN stoel, spuit ik het goedje erop. Waarna hij vervolgens hard blazend wegrent. En zo blijven we samen met onze poten van die stoel af en kijk ik er van een afstandje tevreden naar. Het is toch maar een mooi systeem, die grofvuil. Ik ben er in elk geval blij mee. Goed. Dat nu even terzijde.

Buddha dus. Die lag daar op een goede dag zeer vredig te wezen tussen alle rommel op straat, en ik wist meteen; ‘This is a sign‘. Dat heb ik wel vaker in het leven, dat ik dat denk. En dus nam ik hem mee. Hij was wat verkleurd en het scheelde niet veel of ik had hem voor een baksteen aangezien, maar dat maakte hem, in mijn ogen, des te mooier. Hij kreeg een prominent plek vanwaar ik hem, dankbaar voor zijn vondst, met liefde kon aanbidden. Dankbaarheid is belangrijk in het leven. Groot was dus mijn ontzetting toen ik hem op een ochtend op zijn zij vond, met zijn hoofd enkele meters verder op. Gezicht naar beneden. Kennelijk was dit een geschikt voetbal geweest voor Toby de Kat. Mijn aard is natuurlijk dan wel zo dat ik mij onmiddelijk afvraag wat dit te betekennen heeft. Welke teken geeft de cosmos mij nu weer?  Heeft mijn zoektocht naar Zen geen zin?  Moet ik het maar opgeven en teruggaan naar de koffie en allerlei andere zaken waar de mens niet altijd beter van wordt? Nu begrijpen jullie wellicht wat voor moeras mijn navel wel niet is. Het is er stroperig en plakkerig en nauwelijks ontsnapbaar, in je eentje. Gelukkig was daar mijn wijze moeder. Die keer er naar en zei het volgende; ‘Dan stop je toch gewoon een kaars in zijn nek? Is hij meteen verlicht.’ Briljant vond ik het. Briljant. Ik wou dat ik het zelf had bedacht.

 

 

 

 

 

 

 

 

2 Comments

  1. Ha ha ha! De Buddha himself zou nog het meest lachen om jouw verhaal denk ik, hij neemt zichzelf niet zo zere neus. Kaars in z’n nek, absoluut, maar heb je wel eens gehoord van de Japanse zen filosofie Kintsugi? Check it out darling! Love your stories (and the cool photos you find to go with them!).
    https://www.youtube.com/watch?v=EBUTQkaSSTY&index=3&list=PLwxNMb28XmpeUL1vz9Su7OmeghBDgmj7X

    • No, I had never heard of Kintsugi, but I think I shall adopt him as my personal Zen God! Brilliant, beautiful philosophy, thank you so much for sharing it. Yet another good reason to go visit Japan ;) xxx

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑