Vakantie

WP_20150721_15_44_14_Pro

Het is mooi geweest. De vakantie is voorbij. Gelukkig maar. Oeverloze vrijheid is voor niemand goed. Noch moeder, noch kind is erbij gebaat. Ik hou van mijn dochter, begrijp me niet verkeerd. En zij ook van mij (zo lang het nog duurt eer dat de puberteit ons heeft bereikt). Maar ik ben blij dat ze naar school is. En de opluchting straalt er bij haar ook van af. Het had niet veel langer moeten duren. Zes weken is ook een oneindigheid.

Wie verzint nou zoiets? De boeren uit de 19e eeuw, that’s who. Die hadden hun kinderen toen hard nodig. Kinderarbeid, destijds nog geen vies woord. Verveling is tegenwoordig echter wel een vies woord. En niemand is daar immuun voor, helaas. Een naargeestige ziekte van deze tijd, die voortkomt uit gebrek aan input. En laten we wel wezen, na 6 weken samen zijn, en dan bedoel ik ook 24/7, was mijn input dusdanig gedaald dat zij mij moest vermaken.

Als ouder en als mens heb ik maar een beperkt repertoire aan spelletjes en bezigheden. Daarna houdt het er bij mij een beetje mee op. Ook ik heb verse input nodig. En dus kwam het erop neer dat ik mij gelaten gewonnen gaf om voor de derde keer op één dag naar dezelfde speeltuin te gaan. Iedere dag weer. Dan gaat er iets van binnen dood.

Al met al was ik dus enorm blij haar afgelopen maandag in de vertrouwde handen van de Juf achter te laten. De Juf wiens ogen straalden en daarmee de voor haar juiste beroepskeuze ruimschoots bevestigde. Het is haar gegund. Ik heb er alleen maar bewondering voor. Dat meen ik echt.

En nu zit ik dan hier, in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam, na te denken en te schrijven. Af en toe kijk ik op, zie ik mensen, hoor ik geruis. Maar meestal zit ik heerlijk ik in mijn eigen hoofd. Er is geen rommel, geen afwas, geen kleren die gewassen moeten worden. En vooral niemand die mij persoonlijk om aandacht vraagt. Ik ben ontsnapt. Niks is nog van mij, behalve mijn eigen gedachten en dat voelt heerlijk zo. Af en toe wordt ik mij bewust van mijn volle blaas. Maar ik vertik het om nog eens twintig cent aan de toilet juffrouw te geven die daar een krant zit te lezen en er nog voor betaald wordt ook. Thuis plas ik gratis. Dat is het enige nadeel aan het geheel.  Ik drink teveel. Misschien moet ik minder drinken.

Je zult je wel afvragen of ik in al die weken überhaupt genoten heb. Dat is wel degelijk zo. Manlief had namelijk enkele weken vrij genomen. Ook hij heeft soms nieuwe input nodig. En dus stapten wij gedrieën op de fiets, richting Veluwe en Achterhoek. Fietsvakantie, lekker van camping tot camping fietsen.

Vooral de laatste camping was leuk. Daar hadden ze namelijk kindervermaak. Drie keer per dag kwamen een aantal overbetaalde studenten overenthousiast de kinderen ophalen om ze als de Rattenvangers van Hamelen in een lange stoet mee te nemen richting goed voorbereide en educatief verantwoorde activiteiten. Heerlijk. Manlief en ik hebben zowaar onze boeken uitgelezen. Dat is pas vakantie.

Verder was er een watersysteem aanwezig waarvan dochterlief al binnen no time had ontdekt dat je er dammen mee kon bouwen. Zij heeft meer Nederlands bloed in zich dan ik. Kennelijk is het ontzettend leuk om (samen met papa die spontaan weer kind werd) dammetjes te bouwen. Uiteraard waren zij niet de enige kinderen. Er was een hele zwerm. Allemaal blond. Behalve papa die kaal was. Daar zat ik dan, met mijn koffie (best Hollands van mezelf, vond ik) geamuseerd toe te kijken, me afvragend welke van mij was. Ze zaten natuurlijk ook allemaal volledig onder de modder. Was dit oer-Hollands vader en kind combo echt van mij? Kennelijk wel. Culture shock. Zou zou ik het willen omschrijven.

Het is een wonderlijk moment wanneer je beseft dat je leven een verhaal is en jij slechts een karakter daarvan. Dit was dus Hoofdstuk Vakantie. Het is voorbij. Nu volgt Hoofdstuk School. Leren schrijven, dat doe ik nu. En mijn kind ook. Vervelen zullen we ons niet, de komende tijd.

3 Comments

  1. Leren schrijven kan je volgens mij al :-). Nu alleen het nog vaker en meer doen. Ik lees je graag!

  2. Schrijven kan je volgens mij al :-). Nu alleen het nog vaker en meer doen. Ik lees je graag!

    • Nina Cookson

      21 augustus 2015 at 07:41

      Dank!! Er moet regelmaat in komen, daar ben ik het hartgrondig mee eens. En dan niet eens in de drie maanden. Neen! Eens in de twee weken een post. Werken. Discipline. Focus. Ook dat is schrijven ;)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑