T’wired

url

Er dan zijn er dagen als deze. Dagen wanneer ik me niet of nauwelijks kan verroeren. Als een kamerplant die dringend water nodig heeft zit ik, versuft en afwezig, op de bank. Af en toe heb ik zowaar een opleving, een moment van doelloze daadkracht. Onder invloed van zo’n verbijsterende vlaag van schijnbare energie, denk ik bij mezelf; ‘ik zou eens wat moeten doen‘. Nu ben ik helaas vrij goed afgericht en luister ik daarom (veel te vaak dan mij eigenlijk lief is) naar mijn hersenen, die – koppig als ze zijn – nog altijd beter menen te weten wat goed is voor mij dan ikzelf. Gehoorzaam sta ik dus rechtop. Alles aan mijn lijf doet echter zeer. Ik voel me net een oud wijf. Als zodanig kreunend loop ik daarom eerst naar de wc. Mijn blaas moet met enige regelmaat (en vooral op tijd) geleegd worden. Ook dáár is de rek er inmiddels uit. Eenmaal gezeten, pleeg ik mijn plasje. Vervolgens hijs ik mezelf omhoog en tracht ik mijn broek dicht te maken. De ene keer verloopt dit soepeler dan de andere keer.  Tegen de tijd dat ik de bank weer bereik is de vlaag van energie gelukkig meestal alweer overgewaaid . Vaak ben ik zelfs vergeten dat die er überhaupt was. En zo gaat het de godganse dag door. “Tot de dagelijkse doelen de proporties krijgen van een koekje en een kopje thee.” Hendrik Groen, leeftijd drieëntachtig, plus één kwart . Niet mijn woorden, helaas.

In zijn prachtige ‘Pogingen iets van het leven te maken’, schrijft Groen verder; “Ik heb vandaag zo’n dag dat je doodmoe wakker wordt, de hele dag uitrust en doodmoe van het rusten ‘s avonds weer naar bed gaat.” Voor mij is dit a GOOD DAY, dames en heren. A very good day indeed. Hoera voor mij als ik mijn vermoeidheid werkelijk voel! Dan heb ik namelijk eindelijk eens een beetje rust. Als een oude waakhond die, pro-forma, nog even van zich wil laten horen, komen af en toe mijn hersenen misschien wel tot leven…al met al zijn ze echter nergens écht meer toe in staat – en ik dus ook niet! Wat een verademing! Dat eeuwige schuldgevoel van iets te moeten doen, is bijna geheel verdwenen… Ik ben zo leeg als een lek ballonetje. Alleen jammer dat het zo ver moet komen eer ik mijzelf daadwerkelijk kan laten niksen. Want als semi-comatose kamerplant komt er weinig ‘bewust genieten van het moment’ bij kijken. En dat is toch wel een beetje jammer. Gelukkig ken ik ook andere dagen. Voor de afwisseling is dat wel zo prettig. Dat die dagen meteen weer aan de andere kant van het vermoeidheidsspectrum zitten, is opvallend en leidt mij tot de vraag of dit wel zo gezond is. Mijn intuitie zegt van niet.

Ik heb namelijk van die dagen waarop ik niet stil kàn zitten. Dagen waarop mijn ballon zich vol zuigt met daadkracht en zichzelf – met een enorme vaart – de lucht in lanceert. Daar hobbel ik dan gedwee achteraan, mijn enorme to-do list met me meeslepend als een wapperend wc-rol in de wind. Lichtelijk wanhopig ben ik op zo’n moment wel, (niet in het minst vanwege mijn hoogtevrees) maar tóch voel ik mij tevreden omdat er tenminste wat lijkt te gebeuren – ook al blijkt het achteraf vaak overbodig dan wel compleet nutteloos te zijn gewest. Slapen schiet er dan helaas ook vaak bij in, moet ik zeggen. Zo kan ik, midden in de nacht, als een kanon uit bed schieten. Ik voel mij wakkerder dan ooit. Hier moet ik gewoon wat mee doen. Feitelijk is slapen totaal overbodig! Zonde van mijn tijd. Ik voel er natuurlijk ook geen aandrang toe – en dat is het hele probleem. Zodoende zit ik dus om drie uur ‘s nachts (en om vier uur en om vijf uur en daarna heeft slapen zowieso geen zin meer) verwoed zit te schrijven. Volzinnen waarvan minstens de helft in het daglicht onleesbaar blijkt te zijn. Ik lijk te vliegen met mijn ballon maar onvermijdelijk komt het moment waarop ik tegen een muur aanknal en weer leegloop.

Wederom ben ik lek.

Het heeft een naam (nee, niet manisch depressief, hoewel de overeenkomsten opvallend zijn, dat geef ik toe).  Nee, dit noemt men T’wired zijn. Tired but wired. Een fenomeen van onze moderne tijd, schijnbaar. Zoveel prikkels, zoveel ‘gemoet’ en haast geen ‘ge-niks’. Hoewel, arbeidsongeschikt als ik ben, vermoed ik dat het eerder aan mijn gebrek aan bijnieren ligt dan aan de maatschappij waarin ik toch al weinig meedraai. Maar goed. Maakt niet uit wat de oorzaak is. Feit blijft dat het onhandig is. Ik zou er eens, bij voorbaat, een knoop in moeten leggen, in mijn ballon. But how? Door mijn bekkenbodem aan te spannen? Door nóg meer yoga te doen? Balans oefeningen?? Wellicht dat ik daar baat bij zou hebben… Balans. Verschrikkelijk woord. Ik krijg er de kriebels van. Goed, mijn weerzin zegt al genoeg. Ik moet hier duidelijk mee aan de slag. Zodat mijn ballon enigzins in de lucht kan blijven zweven. Zonder leeg te lopen.

 

1 Comment

  1. So sorry to read you are often so tired. The way you describe it, I just felt my own limbs becoming leaden and not wanting to get off that sofa either! Balans, I wonder what it is about that word that gives you the willies? Just that it’s used so much these days, te pas en te onpas? Living in China has taught me a thing or two about “harmony”, it’s so important to the Chinese! Not the same as balance, I know, but it was so nice to see the people put this appreciation of harmony into practice… looking for compromises, not being too assertive, making sure the group and not just the individuals was happy and healthy. They know a thing or two, die gekke Chinesen! And my dear you mustn’t apologise for taking a while to answer my letters (yes, we still write letters, that’s what it feels like to me), I realise you need to parcel out your energy allotments, and I’m just really happy to hear from you whenever I do. Really! Hey, these comments are just read by you right, before I start becoming too personal? I get the feeling they are… Be well my dear, take good care of yourself, do whatever you need to do, and if there’s anything at all I can help you with (you must come lie on my sofa!) let me know! Love you darling, xxx

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑