Psyche

Of ik een verwijsbriefje mocht hebben om me op autisme te laten onderzoeken. Mijn huisarts keek me vreemd aan, maar dat kon wellicht komen doordat we directe oogcontact hadden. Ik was echter niet van plan om mij van mijn stuk te laten brengen. Sommige mensen op het spectrum zijn prima in staat om oogcontact te onderhouden. Ik had mijn research gedaan, een huisarts kan niet alles weten. Voorzichtig vroeg hij aan mij waarom ik dacht dat het nodig was.

Zonder onze oogcontact te verbreken, vermelde ik trots dat alle comorbiditeiten aanwezig waren. Dyslexie, dyscalculie en dyspraxie zijn als kind reeds bij mij geconstateerd. In mijn puberteit had ik last van anorexia, later is een angststoornis ontdekt, tegenwoordig ben ik blijkbaar non-binair en tevens queer…bovendien lig ik elke avond om half negen in het donker bij te komen van een dag met mijn dochter. De meeste mensen noemen dit slapen, ik zeg: overprikkeling. Feitelijk had ik mezelf allang gediagnosticeerd en ging ik slechts heen voor bevestiging.

Gelukkig had hij dit door en gaf hij hoofdschuddend gehoor aan mijn pleidooi. Ik kreeg inderdaad mijn verwijsbrief, die ik – geheel terecht – ontving als een diploma. Tevreden verliet ik de praktijk. Het was nu slechts een kwestie van tijd voordat ik wéér uit de kast mocht komen, ditmaal als autist. Of als mens met autisme. Het verschil was meer dan alleen semantisch, dat besefte ik ook wel. Ik was er alleen nog niet over uit welke van de twee het ging worden, maar dat gaf niks. Ik had alle tijd, de wachtlijst was immers zes maanden lang.

Dat de autisme experts uiteindelijk tot een andere conclusie kwamen, moest ik even verwerken. In feite geloof ik ze nog steeds niet. Mijn overtuigingskracht is vrij hardnekkig, vooral naar mezelf toe. Op zich zou het natuurlijk voldoende moeten zijn dat ik mens ben. En dat ik, ondanks alles, nog steeds leef. Maar een mens wil duidelijkheid. Zeker in tijden van Corona. Die knipperlicht relatie met kanker geeft mij genoeg onduidelijkheid, merk ik. Laat staan de kabinet van Rutte. En dus doe ik verwoedde pogingen om datgene te vangen, wat niet gevangen kan worden. Namelijk, mijn psyche. Maar:

“It’s important to resist the urge to put things we can’t comprehend into cages and to try and make them dance for us.”

Volgens Madeleine Ryan – een persoon die zich wel degelijk op het spectrum bevindt.

6 Comments

  1. Quite right! You had, and still have, the courage to go look at your psyche when many wouldn’t. Well done.

  2. Leuk nina, welcome back!!
    Lekkere autist dat je bent 😜

  3. Life! Het geeft kansen, relaties, frustraties, liefde, botsingen en situaties. Een ruig onbelopen pad. Maar 1 ding is mij duidelijk: ik aanvaard je en waardeer je helemaal zoals je bent. Zonder gedachten, zonder titels. Enkel voelen vanuit het hart.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

© 2021 Lou Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑