plofkip

Mijn geest is geen plofkip. Tot dit besef kom ik steeds vaker. ‘Hoezo is jouw geest geen plofkip?’ hoor ik jullie je verwonderd afvragen. Wel nu, hier volgt dan een korte samenvatting van onze huidige maatschappij gezien door mijn ogen. Ik moet het even kwijt. Scroll weg of lees mee en huiver.

Tot mijn grote consternatie valt het me de laatste tijd op dat steeds meer mensen zich volproppen met allerlei geestveruimende gedachten die wel zeer streng te noemen zijn. Bijvoorbeeld nooit meer suiker eten. Dat is wel heel zwart-wit, dat ge-nooit meer. In de hoop echter zo snel mogelijk het Nirwana te bereiken dient men tegenwoordig kennelijk een superfooddieet te volgen die bestaat voornamelijk uit wat je niet mag eten. Tot zover eigenlijk heel normaal dus. Zo werken diëten nu eenmaal. Maar let op. Dit is nog maar het begin van mijn betoog. Uit den boze zijn dus kennelijk suiker, caffeïne, vlees, zuivel, gluten, alcohol en tabak. Er staat vast nog wel meer op het lijstje maar ik ween al bij de gedachte en laat de rest dus maar zitten. Een mens kan maar zoveel aan.

Je lichaam vrijwillig vernielen met deze goederen is, uiteraard, als vloeken in de kerk. Wat wél toegestaan en zelfs zeer sterk aanbevolen wordt voor een gaaf lichaam dan wel geest, lijkt in mijn optiek verdomd veel op een boodschappenlijst voor de dierentuin. Namelijk; zeewier, slakkenslijm, tarwegras of vogelzaad. Om maar een paar items te noemen. Klinkt spannend, niet? Als je een exotische watervogel bent, misschien wel ja. Maar als mens? Het baart mij eerlijk gezegd zorgen. Als mijn dochter hier straks van moet gaan leven, zie ik het leven somber voor haar in. Want waar blijft genot?

Aha. Genot. Daar hebben ze wel wat op gevonden. In plaats van suiker consumeert men liever iets wat daar verdacht veel op lijkt. Met als klein verschil dat het via de neusgaten geïnhaleerd wordt. Maar het effect schijnt hetzelfde te zijn. Je wordt er zelfs ook dik van en je tanden rotten nog harder weg. Tevens kun je ook een thee uit de verre regenwouden drinken. Mits je geen schuldgevoel overhoudt aan je niet meer zo groene voetafdruk. Ogenschijnlijk onschuldig, maar stiekem gewoon wat ze noemen; een drug, deze thee is in staat om jaren therapiekosten te besparen in slechts  één zitting. Men ziet en snapt alles. Wie wil dat niet?

Nou, ikke niet! Ik wil dat niet en wel om de volgende redenen. Let op. Hier komt dan eindelijk de plofkip.

Mijn geest is namelijk geen plofkip die volgepropt moet worden met groeibevorderende middelen als negerzaad en misselijkmakende thee. Neen, ik wil liever geen waterig aftreksel van mezelf worden uit angst om vroegtijdig en onverlicht dood te gaan. Zij die het leven beetpakken en niet meer loslaten, als ware het een goeie steak waar je je tanden in moet zetten, zij snappen dit. Wat mijn geest dan wel is, ben ik nog niet over uit. Misschien wel een zongerijpte tomaat. In elk geval iets wat tijd nodig heeft om op smaak te komen. En als het leven dan toch een goeie steak is (liefst met gesmolten blauwe kaas eroverheen) dan is mijn geest de bijbehorende rode wijn, bedenk ik nu. Eentje die met de jaren steeds beter wordt. Ja, laat mij maar liever rustig rijpen, ook al heb ik niet zoveel tijd. Want haast, dát is pas dodelijk. Ik zie het liever zo; waar ik zal eindigen aan het einde van mijn rit, is precies waar ik moet zijn. Klinkt heel Zen, niet? Ik tracht het te zijn.

Vroeger was dat wel anders. Toen had ik haast. Ik zag het leven als een les die ik zo snel mogelijk, met goed rapport cijfer, af moest hebben. Ik deed op alle fronten mijn best. Maar of je nu haast hebt of je doet het rustig aan, alles eindigt toch met de Dood. Daar kwam ik wel achter na jaren overdreven gezond eten en driftig ge-yoga (niks mis met yoga overigens, ik doe het nog steeds alleen niet meer zo driftig). Want kanker kwam dus toch. Ongeacht. Het idee dat je ergens controle op kan uitoefenen is natuurlijk wel heel schattig. Als een zachtroze suikerspin omhul je jezelf daarmee met een prachtige illusie. Maar illusies  zijn er om doorgeprikt te worden.