Pandora’s Paradox

greece_pandora

 

Terwijl ik dit poog te typen, zit er een klein harig wezentje bij mij op schoot. Hij heet Toby en is van mening dat mijn handen van hem zijn, om mee te spelen. Typen is van secundair belang, aldus Toby. Deze mening uit hij fervent, met flinke klauwen en af en toe tanden, waar nodig. Hij is geen tweede kind, ondanks onze opvallende gelijknissen, namelijk roodharig, koppig en bijt-graag. Ik heb me het afgelopen jaar laten steriliseren, dus er kunnen ook geen Mini Me’s meer tevoorschijn komen, uit mijn geheime doos. Toby is echter ook geen Furby. Thank goodness. Dat zou wat zijn. Een tweede Furby in huis….Ik moet er niet aan denken. Mijn Gremlin-trauma steekt weer de kop op bij het idee alleen al. Wat is hij dan wel, dit bijt-graag wezentje?? Dames en heren van het internet, ik geef het eerlijk toe. Toby is een kat. Uit Schipluiden, of all places.

Neem gerust een slok thee om dit te verwerken. Ik moet er zelf ook nog aan wennen. Nina, die ooit een post schreef over Sammy die maar steeds langskwam en niet meer ophoepelde, heeft nu vrijwillig een kat in huis genomen. Nina, die dusdanig getriggerd werd door de aanwezigheid van bovengenoemd kat dat ze er een post en een therapie sessie aan weidde, heeft een kat. Eigenlijk is hij een kitten, welk zijn speelsheid verklaart. Neem mijn hals. Sedert vanmiddag loop ik nu rond met een rode plek die verdacht veel weg heeft van een zuigzoen maar dat jammer genoeg niet is. Nee, het is een liefdes scratch van Toby. Hij bedoelt het goed. Het geeft niets. Ik vind hem aandoenlijk, ondanks die klauwen. Dit dus geheel tegen mijn eigen verwachtingen en principes in, vergeet dat niet. Ik ben immers een hondenmens! Wanneer houdt het op? Al die principes van mij die steeds maar overboord worden gegooid….

Maar we zijn nog niet klaar. Ik kan namelijk met gepaste trots meedelen dat ik tegenwoordig mijn haar maar liefst twee keer per week was. En dan niet met azijn, koffie of dure zooi van de kapster. Nee, these days gebruik ik heuse shampoo van de Zeeman. Die naar kokos ruikt. Zo staat het op de verpakking althans. Volgens mij  zit er geen korrel kokos in, maar dat geeft niks. Dat heb ik losgelaten. Verder ga ik, wederom geheel tegen mijn eigen principes in, zo af en toe naar de kapster. Dat blijkt heilzaam te zijn voor je haar.  Vrijdag aanstaande ga ik weer.  Ik heb er zin in. Het is inmiddels drie maanden geleden sinds mijn laatste knipbeurt en ik begin het te merken. Het zit niet meer zo lekker als voorheen. Bovendien moet mijn pony nodig bijgewerkt worden. Ik ga al door het leven als een blinde mol, volgens mijn dochter. Het moet natuurlijk niet gekker worden.

Het kan toch niet goed zijn voor een mens, zoveel verandering. Of is het groei? Ik verdenk het leven van dat laatste. Soms, heel soms, verras ik mezelf namelijk door juist datgene te doen ik nooit had gedacht te zullen doen. En dan blijkt het goed te zijn! Neem nu mijn burgelijke staat. Die is sinds de scheiding behoorlijk veranderd. Nu kan je met je burgelijke staat volgens mij maar twee kanten op in het leven, dus het is wel meteen van het ene uiterste naar het andere. Dat is best heftig. Nog heftiger dan een kat in huis nemen of mijn haar verzorgings rituelen omgooien, dat besef ik heel goed. En toch…. Ondanks de enormiteit van deze beslissing, het leven gaat uiteindelijk gewoon door.  Wie had dat ooit gedacht? Soms is een pijnlijk proces nodig voor groei.

Het doet me denken aan Pandora en haar welbekende doos. Er zou alleen maar een straal ellende uit zijn gekomen. En dat was ook zo, in eerste instantie.  Gelukkig gaat alles voorbij. Zo ook die straal. Wat overbleef was hoop. Dat vergeten veel mensen, als ze denken aan haar doos. Verstopt onder alle ellende zat er hoop. Ik kan alleen maar concluderen dat het leven een grote grap is, om ons gek te maken. Liefst wil ik het op mijn grafsteen gegraveerd hebben. Het leven was een paradox. Maar leuk dat het was jongens! Onderschat het niet. Er zit vrijheid in, in zo’n val zonder vangnet. Het gevoel heel eventjes te mogen vliegen, tijdens de val.

 

 

2 Comments

  1. Hey Nina,
    Wat tof om op deze manier weer eens van je te horen! Keep up the good work meid, ik geniet van je schrijven en hoor je stem als ik het lees. Pretty cool!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑