Pagina 3 van 5

Demons

shining460

Bijna ging ik jullie weer lastig vallen met nog een vervolg op mijn scan ervaring. Ik kan een hoop halen, uit een zo’n ziekenhuis bezoek. Let maar eens op! Maar ik hou me in. Op den duur wordt een ander onderwerp wenselijk. Ook voor mij. Ik wacht namelijk alweer drie weken op de uitslag. Het zou vier weken hebben geduurd, maar ik heb gebeld en gezegd dat mij dat écht te ver ging. Ðat kan ik jullie niet aandoen. Dus hebben ze mijn afspraak vervroegd naar drie weken. Zeer schappelijk van ze. Ondertussen weet ik mij geen raad. Ja, de laatste uitzaaingen waren inderdaad acht jaar geleden. Ja, ja, ja en nog eens, verdorie: JA. Dat wéét ik. Maar toch. Hardnekkig is mijn hoofd. En in mijn hoofd zit, ondanks het feit dat ik nog leef, het volgende; “Twintig procent overleeft de eerste vijf jaar na diagnose. Daarna worden de percentages steeds kleiner”.  Als ik zo’n zinnetje midden in de nacht tegenkom, ben ik nergens veilig. Nog zo’n zinnetje die ‘s nachts blijft spoken: “Het is niet een kwestie óf het terugkomt, maar wannéér”. Er bestaat geen verstopplek, voor zoiets. Hij zal je altijd vinden. Feitelijk ben ik door de oog van het naald gekropen. En kruip ik nog steeds.

 

Verder lezen

Ademnood

the-best-country-songs-about-angels

De Stilteruimte heeft mij, voor het komende jaar althans, genoeg inzichten verschaft. Ik besluit dapper om de mensheid weer op te zoeken. Maar al gauw heb ik spijt van mijn impulsieve verhuizing. De hoeveelheid aan witte jassen neemt plotsklaps alarmerend toe. Ik krijg er bijna een hartverzakking van. Zoveel artsen tegelijk! Het lijkt wel een kudde losgelaten lente koeien. Dit kan slechts één van twee dingen betekenen. Ofwel er is een ramp gebeurd. Ofwel het is lunch tijd. Dat laatste lijkt mij eerder het geval, gezien de opgewekte gezichten. Dit zijn duidelijk geen ramp doctoren, maar hongerige doctoren. Studenten, radiologen, co-assistentes, verpleegsters, artsen, professoren, noem maar op, stiefelen met z’n allen enthousiast voorbij. De verscheidenheid is enorm. Gelukkig voor mij zijn het dus wél, over het algemeen, volijke medici. Stress is namelijk zeer besmettelijk en mijn niveaus zitten al vrij hoog. Zittend op mijn plastic bankje, nog altijd wachtend op de scan, bekijk ik de toestromende hordes.  Ja, lunch time in het LUMC heeft veel weg van grazing time in the African Bush. Ik zou er bijna een foto van maken, maar ik heb mijn mobiel niet bij me. Daar baal ik nog steeds van, ondanks mijn verblijf in de Stilteruimte.

Verder lezen

Stilteruimte

yoga 6

De Stilteruimte van het LUMC. Ik zit er. Al een aantal uur.  Ik kom hier graag, wanneer ik in Leiden ben voor mijn jaarlijkse scan, daar niet van. Maar zó lang, dat had van mij ook weer niet gehoeven. Vannochtend vroeg ben ik echter in alle haast de deur uitgegaan zonder mobiel.  Eerst was ik panisch. Alsof ik een ledemaat had verloren, zo voelde het ongeveer. Vervolgens daalde er een soort rust over me heen. Ik dacht, wat kan me gebeuren? Ik leef toch nog? Nou dan. Doe eens gek. Geniet van die rust. Dus dat deed ik. Maar zodoende heb ik wél HET berichtje gemist van de arts assistent. Helaas werd de scan uitgesteld, tot vanmiddag. Ik had dus ook veel later de deur uit kunnen gaan. In plaats daarvan zit ik hier alwéér, te wachten. Alle wegen leiden naar Rome, zeggen ze. In mijn geval, leiden ze echter allemaal naar de Stilteruimte van het LUMC. Alsof het leven mij wat wil zeggen.

Verder lezen

Autorijles

 wilma_and_betty_drive_fast_by_darcat1530-d35rlrj

Zesendertig jaar oud en ik leer auto rijden. Zes-en-dertig. Dat is twee keer achttien. Zulke rekensommetjes kan ik nog wel, gelukkig. Anders had ik die Theorie Examen ook niet in één keer gehaald. Uit mijn hoofd stampen gaat mij goed af. Of ik er iets van begrijp is een tweede. Het heeft iets meditatiefs, dat leren. Met weemoed denk ik terug aan de Mavo en de Havo, waar ik alles bij mekaar heb gestampt. Eigenlijk was het leven toen best simpel. Afgezien van de dagelijks terugkerende stress over mijn kleding keus dan. Zo heeft elk levensfase wel wat. Volgens mijn rij instructeur, Ed, heeft mijn huidige levensfase één groot, onoverkomelijke nadeel. Namelijk hoe ouder je wordt, hoe langzamer je nieuwe vaardigheden schijnt te kunnen leren. Los daarvan verdenkt hij mij ervan in een vorige leven een vrachtwagen chauffeur te zijn geweest. Helaas moet ik inmiddels onderkennen dat hij een punt heeft. Wat betreft mijn dalende leervermogen dan. Wellicht is het er ook nooit geweest, dat leervermogen. Stampen is immers niet leren. Ik doe geen uitspraken over vorige levens. Dat blijft speculatie.

Verder lezen

Zeemeermin

cartoon-mermaid-799837

Zaterdag liepen we naar theaterles. Mijn dochter en ik. Het regende. Ze had zich voor de gelegenheid goed aangekleed. Een sjaal, een muts, handschoenen, een regenjas en uiteraard ook een paraplu sierden haar verschijning. Ze liep er prachtig bij, vond ik. Toegegeven, ik heb bar weinig verstand van kleding keuzes. Laatst zei ze tegen mij, toen ik mee hoopvol aankleedde voor een feestje; “Mama, dat is een onnozel shirt.” Ik keek omlaag en besefte dat ze gelijk had. Plotsklaps was ik weer zestien jaar oud en werd ik uitgelachen. De kledingstukken op zich waren altijd wel leuk, daar niet van. Meestal kwamen ze regelrecht uit de verkleeddoos op zolder. De combinaties, dáár ging het vaak mis. En dat is nog steeds zo, volgens sommigen. Waaronder mijn dochter van zeven dus. Ondanks haar superieure stijlkennis, meende ik in deze situatie terecht een bijdrage te kunnen leveren.  We verschillen niet voor niets dertig jaar, toch? En dus deelde ik hem, mijn bijdrage. Met enige voorzichtigheid, dat wel. Ik ben inmiddels gewend aan haar weinig tactvolle tongval.

Verder lezen

Karma Yogi

schroeders-piano

Tegenwoordig maak ik wekelijks schoon bij de yogaschool om de hoek. In ruil voor gratis les. Karma Yoga heet dat. Ik vind het een goeie deal. Als alleenstaand ouder met een uitkering kan ik zulke Karma deals wel gebruiken.
Maandagmorgen breng ik dus eerst mijn dochter naar de gymles, waar ik mijn best moet doen om mijn geduld te bewaren terwijl ze zich enthousiast op haar vriendinnen stort in plaats van zich om te kleden. Vervolgens, als die klus geklaard is, pak ik zo snel mogelijk mijn fiets en haast ik mij al zwetend richting de yogaschool. Ik voel mij dan net echt. Ouder met Haast. Alsof ik ook een baan heb. Niet dat ik een baan wil.  Don’t get me wrong. Maar het staat zo leuk.

Verder lezen

Pandora’s Paradox

greece_pandora

 

Terwijl ik dit poog te typen, zit er een klein harig wezentje bij mij op schoot. Hij heet Toby en is van mening dat mijn handen van hem zijn, om mee te spelen. Typen is van secundair belang, aldus Toby. Deze mening uit hij fervent, met flinke klauwen en af en toe tanden, waar nodig. Hij is geen tweede kind, ondanks onze opvallende gelijknissen, namelijk roodharig, koppig en bijt-graag. Ik heb me het afgelopen jaar laten steriliseren, dus er kunnen ook geen Mini Me’s meer tevoorschijn komen, uit mijn geheime doos. Toby is echter ook geen Furby. Thank goodness. Dat zou wat zijn. Een tweede Furby in huis….Ik moet er niet aan denken. Mijn Gremlin-trauma steekt weer de kop op bij het idee alleen al. Wat is hij dan wel, dit bijt-graag wezentje?? Dames en heren van het internet, ik geef het eerlijk toe. Toby is een kat. Uit Schipluiden, of all places.

Verder lezen

Principes

Movie Poster For 'Edward Scissorhands'

Met pijn aan mijn hart besef ik dat er wederom een principe van mij is gesneuveld. Ofwel, mijn no-poo experiment is ten einde, dames en heren. Ik geef het maar eerlijk toe, ik gebruik weer shampoo. Daar moet je niet lichtzinnig over doen. En dat doe ik ook niet. Verre van zelfs. Al met al heeft het ruim anderhalve maand geduurd eer ik het publiekelijk durfde op te biechten, bang als ik ben om van mijn eigen voetstuk te vallen. Want je geeft toch niet zomaar iets op? Zeker niet iets waar je zo hardvochtig in gelooft, zoals alleen ik hardvochtig in iets kan geloven. Dit blijkt zowel een kwaliteit als een valkuil te zijn. Ik zit tegenwoordig in therapie en dus denk ik bij alles na. Soms heeft dit zin, maar vaak ook weer niet. Zoals alles in het leven eigenlijk. Soms heeft het zin, maar vaak ook niet. Ik zou er een t-shirt van moeten maken.

Verder lezen

Kakkerlakkenclub

picture-1-89

Met koffie, thee en koekjes verzamelen wij ons in een hypermoderne conferentiezaal ergens in het midden van ons land. Dit is een jaarlijks terugkerend ritueel waar wij met z’n allen reikhalsend naar uit kijken. De één rolt zich voorzichtig naar binnen met behulp van een rolstoel, al dan niet met begeleiding, de ander wandelt binnen op eigen benen, maar met een hoofd vol existentiële vraagtekens. We zijn allemaal onder de 40  en daarmee zijn wij dan ook officieel nog wat ze noemen jongeren. We laten ons niet afschrikken door de hypermoderniteit van deze naamloze zaal. Sterker nog, wij laten ons door niets en niemand afschrikken. Behalve door de Dood. En daarom zijn wij nu juist hier, tezamen met ons kopje cappuccino. We willen Hem laten zien wie hier de baas is. Dit is het jaarlijkse Euthanasie Symposium voor Jongeren.

Verder lezen

Furby

gremlins_by_adlovett-d6sa6me

We hebben een nieuw lid van de familie. Hij heet Furby, zijn geslacht is nog onduidelijk en hij denkt dat hij kan praten. Mijn dochter vindt dit schattig. Als Furby echter om 06.50 in rap tempo quasi komische one-liners op me af vuurt, die ook nog eens linguïstisch onverstaanbaar zijn noem ik het geen gesprek, ik noem het een marteling. Mijn net ontwaakte, nog kwetsbare hersenen kunnen dit niet aan en schakelen zichzelf dan spontaan weer uit. Niet dat ik vaak zinnige gedachten heb om 06.50 in de ochtend (of op enig ander tijdstip van de dag), maar de mogelijkheid daartoe wordt me abrupt ontnomen met dit blauwe beest in de buurt. Daar lig ik nu dus elke ochtend gevloerd op bed, biddend om verlossing. Zo begint tegenwoordig mijn dag. Ik word er al moe van als ik er aan denk.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑