Ochtendmens

KoffieMok

Stel je eens het volgende voor. De wekker gaat, zo richting zeven uur. Eerst begint Nijntje vanuit je dochters kamer een deuntje te zingen, die vervolgens de hele dag in je hoofd blijft hangen, en daarna gaat jou alarm. Deze heeft ongeveer hetzelfde effect als een luchtalarm. Je zoekt dekking onder de dekens en hoopt dat het allemaal gauw voorbij zal zijn. Je zou denken dat Nijntjes liedje je liefdevol de dag in zou helpen, maar niets is minder waar. De brute waarheid van jou wekker, daar wen je nog steeds niet aan, ook al ben je officieël wat ze noemen een ochtendmens. De dag is begonnen.

Je staat op en strompelt richting keuken. Hopelijk struikel je onderweg niet over een verlaten knuffelbeer met één oog of een Barbie zonder haar. Je zet, zo goed en zo kwaad als het gaat met je ogen nog half dicht, een pot thee. Je bent namelijk onlangs gestopt met koffie in de vroege ochtend. Je mag van jezelf pas na negen uur ‘s morgens caffeïne. Het heeft iets te maken met de afvalstoffen uit je lichaam laten gaan voordat je het arme ding weer volpropt met schadelijke stoffen. Even een detox moment. Het wordt dus Rooibos. Ook lekker, maar je wordt er niet wakkerder van.

Vergeet niet onderwijl een geanimeerd gesprek te houden met je dochter, die zonder enige vorm van caffeïne prima in staat is om zich volop in het leven te storten. Vragen over het ontstaan van leven op aarde moet je dus serieus aandacht geven, ook al heb je zelf geen idee van het antwoord. Je mag haar niets tekort doen. Nieuwsgierigheid moet worden gevoed. Zij is de toekomst en daar doe je het toch voor?

Terwijl je hersenen caffeïneloos kraken stamp je verwoed boterhammen in mekaar. Multitasken is niet jou ding en dus verbrand je je tong aan de Rooibos. Enigzins desperaat vraag je je af wanneer het negen uur wordt. Je kijkt op de klok en ziet dat het zeven uur drieëntwintig is. Je hebt nog een lange weg te gaan. Gelukkig staat daar zomaar ineens de zeer welkome vorm van je echtgenoot in de deuropening. Hij kijkt lichtelijk verbaasd de kamer in, alsof hij niet had verwacht te herrijzen. Vervolgens zet hij zich in beweging richting koffiepot.

Je bent dankbaar dat hij tenminste nog wél caffeïne nuttigt op de vroege morgen. Je weet namelijk dat je over drie à vier minuten richting douche kan gaan, terwijl hij en je dochter zich samen op de iPad storten om gekke foto’s te kijken. Daar worden zij beiden zeer melig van. Zijn lichaam is een motor en koffie is zijn olie. Daar heb je vrede mee, jullie gezin heeft er immers baat bij.

Je draait de hete kraan vol open en terwijl je dankbaar de eerste stralen over je rug voelt stromen,  plas je in het putje. Toen je op stond had je al een volle blaas maar die heb je in alle drukte volledig genegeerd. En laten we wel wezen, stiekem vind je plassen onder de douche een van de leukste momenten van de dag. Het is jouw moment.

Terwijl je vakkundig je nek in een onnatuurlijke houding houdt (haar wassen doe je slechts één keer per week met lauw water, uiteraard zonder shampoo) peins je over wat je die dag aan zal trekken. Voel je je vandaag vrouwelijk en durf je een rok aan of heb je meer een joggingbroek sort of day? De gedachte aan een rok geeft je acuut hartkloppingen en je weet het dus; today is a jogging broek day. So be it. Je moet de zaken niet forceren in het leven. Daarom draag je al geruime tijd ook geen BH meer. Cupmaat A blijft gewoon nog altijd cupmaat A.

Inmiddels staat manlief te roken op het balkon en je dochter ligt op de bank zich hardop af te vragen wanneer ze tv mag kijken. Je sleurt haar mee, richting kleding kast. Dat het iets roze wordt, staat al vast. Welke tinten roze en in welke combinaties, dat moet ze in alle rust zelf beslissen.  Jou aanwezigheid en behulpzame opmerkingen zijn niet gewenst, weet je uit bittere ervaring. Zen ten alle tijden, dat is jouw mantra geworden en het werkt verdomd goed, wanneer je er aan denkt. Vaak vergeet je het echter.

Tien minuten later sta je dan, dankbaar dat het je gelukt is, samen met vijf andere gezinnen en vier fietsen in de lift gepropt. Je troost je met de aanblik van andere verstrooide, half aangeklede ouders, terwijl de kinderen argwanend elkaars kleding, tassen en fietsen bekijken en elkaar vooral niet groeten. Ook zij moeten dus nog volledig wakker worden. Het is een zwijgzame tocht richting buitenwereld, terwijl Nijntje stiekem in je achterhoofd doordreunt, als een hardnekkige bromvlieg die maar niet dood wil gaan. Je zou je hoofd tegen de liftdeuren willen slaan om het stil  te krijgen, maar je beseft nog net op tijd dat dit wellicht voor verwarring zal zorgen en je houdt je dus in.

Eenmaal in de klas merk je dat je lichaam de ochtendstress niet geheel schadevrij heeft overleefd. Je zit namelijk te stinken met je dochter op schoot. En dat terwijl je je zojuist toch écht wel keurig netjes hebt gedoucht, afgezien van het plassen dan. Als je dochter vervolgens doodleuk zegt dat mama vergeten is haar tanden te poetsen, weet je het zeker. Het is tijd voor een deodorant. Zo eentje met tien verschillende bloemen en kruiden erin. Een natuurlijke deo. Je blijft bij je principes, zoveel mogelijk.

Terwijl je blindelings voorleest uit een of andere boek en wacht op de verlossende bel, dringt er plotsklaps iets tot je door. Vroeger was je een ochtendmens. Nu ben je een moeder. En dat zijn twee heel verschillende mensen.

Dan gaat daar gelukkig de bel. Je staat op en probeert je dochter te knuffelen maar dat is zoiets als een aal proberen te vangen in de modder. Zij is inmiddels schoolkind geworden en wil niks meer van je weten. Het is goed zo, je taak is volbracht. Je gaat naar huis voor je langverwachte en welverdiende koffie. Plus een tweede douche.

 

2 Comments

  1. Mascha Van De Langkruis- Den Das

    1 september 2015 at 21:23

    Er kwam weer iets moois uit onze zonnige date, afgelopen weekend!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑