depositphotos_117473234-stock-illustration-brexit-concept-british-invisible-man

Ik erger mij aan de veronderstelling dat ik een Brit zou zijn. Dit kan verwarrend zijn voor sommige mensen, dat begrijp ik. Ik wil het dan ook graag uitleggen. Maar om te beginnen, een disclaimer: dit is niet zomaar een politiek correcte actie van mij. Neen, zo moeten jullie het niet zien. Kijk, dat Engeland het nieuwe Duitsland is, (maar dan zonder Hitler) speelt enigzins een rol, dat wil ik best toegeven. Zo eerlijk ben ik dan wel weer (alleen maar op papier, want in het echt ben ik zo gesloten als de pest – daarom schrijf ik. Een mens moet een uitlaatklep hebben, niet waar). Maar het komt heus niet alleen maar omdat het tegenwoordig not done is om überhaupt iets met Engeland te hebben. Absoluut niet. Ik heb meer lagen dan dat.

En ook meer trauma’s. De vraag; ‘waar kom je vandaan’ kan in mij namelijk ófwel zoveel paniek veroorzaken dat ik een totale vreemde mijn hele levensgeschiedenis vertel (wat meestal geen leuke ervaring is voor de ander in verband met information overload – helaas besef ik dat meestal pas achteraf) OF ik sluit mij volledig af uit angst ontmaskered te worden als een Non-Persoon. Een Non-Persoon is iemand die nergens hoort. Een voorbeeld: ik ben niet volledig Brits, zeer zéker niet volledig Hollands en ook maar een ietsie pietsie deeltje Zuid-Afrikaans…bovendien ben ik overal en nergens opgegroeid. Wat moet je dáár nou weer mee? Precies mijn probleem! Wat moet ik in godsnaam met mezelf? Een voor de ander ogenschijnlijke onschuldige vraag ervaar ik dus als behoorlijk triggerend en dat moet ik daarna weer verwerken met mijn therapeut. Zeer vermoeiend, allemaal.

Maar, dames en heren van het internet, wat mij het allermeest krenkt in de questie ‘nationaliteit’ is de AANNAME dat ik Brits zou zijn alleen maar omdat ik zo klink. Kom zeg! Dat is wel erg kortzichtig. Toegegeven, ik zie er Engels uit met mijn bleke huid en rode haren. Zeker als je mij oververhit aantreft onder een boom, met een grote zakdoek op mijn hoofd, huilend om schaduw en lauw bier zonder bubbels. Dat komt vrij Brits over, dat begrijp ik ook wel. Soms eet ik bovendien bijzonder veel Marmite… En ik hou van azijn op patat. Maar nou én? Dit alles maakt van mij toch zeker geen Engelsman?

Net zo goed als dat ik geboren ben met een vagina – daarmee ben ik toch niet per definitie een ‘mevrouw’?  En tóch heb ik onlangs meegemaakt dat ik werd uitgelachen om mijn Britse ontkenning – door een groepje non-binary queers nog wel! Zij, of all people, zouden beter moeten weten. Ik was dan ook enorm teleurgesteld in mijn medemens en dat ben ik eerlijk gezegd nog steeds. Vandaar dit stukje. Ik moet dit zien te verwerken. Mijn therapeut is namelijk met vakantie. En het is volle maan vandaag, zoals jullie al aan mijn overbodige leesstekens wellicht hadden gemerkt. Als je gevoelig bent voor dit soort zaken, tenminste.

Maar om dan eindelijk tot mijn punt te komen; ladies en gents (of anderzins geïdentificeerde personen) de motto van mijn verhaal is het volgende – ik identificeer mij gewoon weg niet als zijnde Brit. En ik wil dat dit gezien en geaccepteerd wordt. Wat ik dan wél ben, is ook maar de vraag. Daar ben ik nog steeds mee bezig… Watch this space. To be continued.