Minderjarig?

full32307499

 

Afgelopen maand moest ik me weer eens legitimeren. Ik was tabak aan het kopen voor mijn man. Officieel ben ik zelf namelijk geen roker en bovendien ben ik als zodanige niet-roker onlangs weer gestopt.  Dit zeg ik echter zo vaak dat ik mezelf niet meer geloof.  En dus koop ik braaf zijn tabak, want stel je voor dat er geen in huis is. Het was een maandagmorgen, wat mij betreft de beste tijd om de wekelijkse boodschappen te halen omdat er dan bijna geen kip in de winkel is. Deze saaie huisvrouwentaak voer ik heel Zen uit, op de mountainbike met fietstassen achterop en reggae in mijn oren. Je moet het jezelf zo leuk mogelijk maken.

Los van het feit dat ik (nog) geen rijbewijs heb, en dat waarschijnlijk ook nooit zal hebben (focussen is niet mijn ding en dat moet als je deel neemt aan het verkeer) vind ik mezelf vooral heel erg lief voor de natuur op deze manier. Alsof het een bewuste keuze is om geen rijbewijs te hebben, vanwege de natuur. Het klinkt in elk geval erg bewust. Onderweg naar de Maxis in Muiden ontweek ik vakkundig mini-bergen schapenstront, mij wederom verheugend over deze landelijke aangelegenheid midden in de grote stad. IJburg is niet alleen maar beton, maar vooral ook hondenpoep, schapenstront en grote hoeveelheden water en wind. Verkijk je er niet op.

Eenmaal bij de balie aangekomen bleek de medewerker enige moeite te hebben met mijn uiterlijk. Vanuit haar ooghoeken nam ze me afkeurend van top tot teen op. Ik weet haar afkeuring aan mijn vermoeide, bezwete, met schapenstront bespatte (het ontwijken gaat nooit helemaal goed) en vooral erg roodaangelopen gelaat en vergaf het haar dan ook vrijwel meteen. Ik zou mij ook niet willen zien op de maandagmorgen. Toen ik mijn bankpas eruit haalde om te gaan pinnen, kwam echter het hoge woord eruit. Of ik me even kon legitimeren? Ze twijfelde namelijk aan mijn leeftijd.

Nu heb ik toevallig sinds vorige week een nieuw paspoort en was ik dus stiekem best blij deze zo snel al te mogen tonen. In de vorige was ik namelijk behoorlijk kaal en nu heb ik dan eindelijk weer eens haar. Het is fijn dat mijn huidige paspoort deze gedaanteverwisseling ook reflecteert. Een up-to-date foto, daar word ik blij van. Enigzins trots gaf ik haar dus mijn spiksplinternieuwe document, terwijl ik nauwlettend haar reactie in de gaten hield. En of ik mijn beloning kreeg! Haar ogen werden groter dan John Lennons brilglazen bij het lezen van mijn geboortejaar (te weten 1980). Ik overdrijf hier voor de verandering eens niet.

Snel en ietwat beschaamd gaf ze mij het verschuldigde document terug en terwijl ik dan toch nog mocht pinnen, wenste ze ‘mevrouw’ een hele fijne dag verder. Dit met een mond zo toegeknepen dat het op een kringspier leek, wat weer op mijn innerlijke lachspieren werkte als olie op het vuur. Maar ik hield me in. Ik ben tenslotte een volwassen vrouw. Al met al leek het mij niet onterecht deze ervaring als een compliment op te vatten.  Gezien mijn rijpe leeftijd van 35 jaar. En dus bedankte ik haar vrolijk en vervolgde ik fluitend mijn weg door de Albert Heijn, op weg om eten te kopen voor mijn gezin. Dat laatste is trouwens wel een broodje aap. Ik kan namelijk niet fluiten.

Maar toen nog een medewerker mij bij het afrekenen van bovengenoemde boodschappen óók op mijn leeftijd wilde controleren, voelde ik me dan toch spontaan weer puberaal worden. En ik was geen leuke puber, kan ik u vertellen. “Waar in de Nederlandse wet staat er in godsnaam dan dat je onder de 18 jaar geen eigen boodschappen mag doen? Vertel me dat maar eens, stom k*t hoer. Ik heb verdorie nog aan toe geen druppel alcohol in mijn kar! Ligt het soms aan mijn twee staartjes? Zijn jullie daar allergisch voor, ofzo?” Zo raasden mijn gedachten door mijn hoofd terwijl ik mij keurig netjes voor de tweede maal die ochtend legitimeerde.

Mijn Britse opvoeding blijkt hardnekkig als een harnas te zijn. Ik moet hier wat aan gaan doen. Maar wat dan? Kickboksen? Of therapie? Als puber had ik kennelijk baat bij de flinke dosis hormonen die destijds door mijn lijf gierden en zo dwars door mijn Britse harnas heen schoten. Misschien moet ik maar wachten op de menopauze. Ondertussen heb ik mijn blog. Ik dank u hartelijk voor het luisteren naar mijn gespui. Het heeft mij opgelucht en u hopelijk vermaakt.

Om op een positieve noot te eindigen kan ik wel zeggen dat ik hier wijzer van ben geworden. Ik probeer namelijk altijd iets te leren. Het leven is immers een grote les, zo luidt mijn persoonlijke filosofie. Mijn wijze les is dus het volgende: het belang van haar mag niet onderschat worden. Toen ik kaal was dacht men dat ik stoerder was dan ik werkelijk ben en met twee staartjes in mijn haar word ik kennelijk weer een tiener. Voortaan dus een degelijke knot.  De Pippi Langkous-look is niks voor mij. Helaas.

 

1 Comment

  1. En dan wel tot 2x toe!? Jawel heel vermakelijk !!!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑