Maskers

witches_pencils
Tekening door Leighton Johns.

Het moet niet gekker worden. Het lijkt wel alsof ik besmet ben door ons huidige maatschappij. Juist datgene waar ik zo hard tegen vecht. Ik stel mezelf teleur. Straks eet ik vogelzaad. En drink ik “gezonde” groene shit. Dit verontrust mij, en niet geheel onterecht ook. Ik bespeur namelijk een tendens bij mezelf om steeds minimalistischer te worden in mijn persoonlijke verzorging. Zorgwekkend zou je het kunnen noemen. Teneinde mezelf beter te begrijpen dus, het volgende.

Ik gebruik geen shampoo. Al maanden niet. In het begin, toen het alleen maar bergafwaarts ging met de vetproductie boven op mijn hoofd, wilde ik nog weleens experimenteren met koffie. Snelfiltermaling van de AH, dat wel. Geen dure biologische zooi voor mij, hoor. Zo erg is het nou ook weer niet. Gewoon gemalen AH koffie. Geeft een heerlijke hoofdhuid massage en scrub. Maar of het nou iets toevoegt? Het gaf vooral een hoop rotzooi. Vervolgens heb ik kort een ei-periode gehad. Een vriend raadde mij aan dat te proberen. Eerst dacht ik dat hij me voor de gek nam. Zo van ‘als je koffie in je haar smeert, dan kan er ook wel een ei bij, heb je meteen ontbijt’. Maar bij nader ge-google bleek hij nog gelijk te hebben ook. Volgens Google dan. Want ook dit gaf voornamelijk veel schoonmaakwerk. En toch, het moet gezegd worden, we hadden wél plezier. Mijn dochter vond het namelijk onwijs leuk om een ei over mijn hoofd te breken. Het was zo’n welbesproken ”bonding moment”. Ik vond het wel een tikkeltje koud. Ik hou van HEET douchen, moet je weten. En je kunt natuurlijk niet te warm douchen anders krijg je roerei op je hoofd.

Goed, na deze experimentjes (bier en azijn zijn ook de revue gepasseerd) hou ik het tegenwoordig alleen bij water. En dat doet het prima. Sterker nog; mijn haar heeft er nog nooit zo goed uitgezien. Toegegeven, veel ervaring met haar heb ik niet. Het grootste deel van mijn volwassen leven heb ik namelijk kaal doorgebracht. Maar toch. Ook ik heb ervaring met shampoo en zijn effecten. En in mijn geval was dat voornamelijk dun, fluffy haar wat er binnen no time bij hing als een verlepte vaatdoek. Niet iets om trots op te zijn. Echter nu heb ik een volle bos haar, mét lichte slag. De reden voor mij de no-poo method te blijven hanteren is dus puur ijdelheid. Let’s be honest. Niks minder chemicaliën en plastic verbruik. Gewoon pure ijdelheid.

Volgend experiment. Gezichtscrèmes. Een ware nachtmerrie. Zeker ik nu wat ouder begin te worden en die crèmes alleen maar duurder lijken te worden met anti-rimpel dit, anti-veroudering dat. De marketing is enorm en waar moet ik in geloven, laat staan het geld vandaan toveren, om mezelf presentabel te maken? Gek werd ik ervan.  Eerst gebruikte ik dus Nivea. Lekker simpel. Dacht ik. Maar toen mijn twee oudste, meest down to earth vriendinnen zeiden dat dat écht niet kon, Nivea op je gezicht, toen dacht ik; schijt. Ik kap ermee. Dan maar niks. Maar ja, dat is ook weer zo droog. Dus Kokosolie it is. Ergens had ik erover gelezen, over dit herontdekte wondermiddel en ik dacht, dat wil ik ook wel eens proberen. Het werkt uitstekend, kan ik u vertellen. Ik moet er alleen voor oppassen dat het niet in mij ogen komt. Dan kijk ik de hele dag door zo’n vette waas de wereld in. En mijn zicht is al slecht genoeg.

Nu wordt het pas echt menens met mijn delingsdrang. Ik heb namelijk Body Odor Issues. Al jaren word ik door mijn oksels bedrogen. Beschamend en frustrerend is het. Je zou het haast een trauma kunnen noemen. Zo af en toe vind ik een deo die lijkt te werken, waar ik dan meteen vijf van koop, om er vervolgens, zo rond potje anderhalf, toch weer achter te komen dat ik immuun ben geworden. Om van te huilen. Uitgeput en radeloos van de nimmer aflatende zoektocht was ik een deo burnout nabij. En dus heb ik radicaal het roer omgegooid. Ik heb mijn odor losgelaten. Ik ben Zen geworden en gebruik tegenwooordig kokosolie. Als ik dan toch al bezig ben met mijn gezicht, kan het net zo goed naar onderen. Smeer het dan maar overal. Het is echt een uitvinding, die kokosolie! Ik stink nog weleens, maar heb er zelf geen last meer van. Dat heeft meer met mijn attitude te maken dan de kokosolie zelf. Denk ik.

Mijn tendens om produkten te scrappen gaat als een sneltrein door het landschap van mijn leven. Zo blijkt. Want als je eenmaal een bepaald idee hebt, dan kan je die net zo goed door trekken. Ik zat laatst te denken om mijn eigen tandpasta te maken. Dat zou te gek zijn. Het werkt dus enorm bevrijdend, produkten schrappen. Ik kan het iedereen aan raden. Het belast bovendien je portemonnee ook een stuk minder. Allemaal voordelen. Last but not least; ik hoef maar weinig mee te nemen op vakantie. Potje kokosolie. En een scheermes. That’s it. Manlief heeft natuurlijk ergens een grens moeten stellen in dit hippie-achtige gedoe van mij. Harige oksels waren niet gewenst. Okay. Compromisen moet je kunnen sluiten in een huwelijk. En zo zie je maar. Voor je het weet drink je groene shit iedere ochtend. Ergens snap ik het dus wel. Verdorrie.

2 Comments

  1. Las je verhaal in de Viva en was nieuwsgierig naar je blog.
    Je schrijft leuk !!!! Je bent een kanjer.
    Mag ik je volgen ?

    Warme knuffel, Jolanda

    • Nina Cookson

      19 augustus 2015 at 19:05

      Hoi Jolanda!
      Allereerst excuus voor mijn late respons. We waren op vakantie…
      Maar dankjewel voor je mooie reactie. Dat doet goed! Fijn dat je me wilt volgen :)
      Ben nu bezig met een stukje, het is alweer veel te lang geleden.
      Watch this space, dus…
      Groetjes,
      Nina

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑