Koelkast Inauguratie

et

De koelkast is GROOT. En mijn dank ook. Bovendien is hij blinkend zilver (de koelkast welteverstaan). De kleur van mijn genoegen daarentegen is glinsterend goud met sterretjes erop. En zelfs dàt is bij lange na niet schoon genoeg om uiting te geven aan mijn onmetelijke erkentelijkheid. Want soms, dames en heren, soms werpt het leven zoiets wonderlijks in je schoot dat je er stil van wordt. Dusdanig stil en beduusd ben ik onderhand dat ik wel moet gaan schrijven om het te verwerken. Ik heb namelijk een koelkast gekregen. Ja, dat lezen jullie goed. Gekregen. En nee, dan hebben wij het dus niet over een oud, klein, afgedankt geval welk tig jaren lag te vereenzamen achterin iemands schuur en daar, bij wijze van opslag der gereedschap, uitstekend dienst deed todat hij werd opgeroepen om elders (lees; bij mij) in service te gaan. Waar hij vervolgens, geheel buiten zijn gebruikelijke comfort zone, aan een burnout (lees: kortsluiting) bezwijkt. Beslist niet. Alhoewel ik daar ook heel blij mee was geweest. Afgezien van die onvermijdelijke bezwijking dan. Maar daar hoef ik me dus absoluut geen zorgen meer over te maken. Sterker nog, ik heb een garantie waarop staat dat hij de komende tien jaar geen burnout mag hebben. Het is verboden! Want, ladies and gents van het internet, ik heb gekregen een NIEUW exemplaar.

Groot en zilver is hij, zoals reeds vermeld. Een uitstráling dat hij heeft! Imposant is geloof ik het woord die we hier nodig hebben. Tis precies alsof er een alien in mijn keuken is geland. Maar dan niet zomaar een verdwaalde alien van het categorie ET. Hoe schattig hij ook was, destijds in de film. Nee, we hebben hier te maken met een Kapitein van Formaat. Een Alien met Allure. Feitelijk was zijn komst natuurlijk minder mythisch dan dat. Dat moet ik hier, in alle eerlijkheid, helaas toegeven. En ik probeer uiteraard altijd zo eerlijk mogelijk te zijn. Maandag werd hij dus bezorgd tussen elf en twee. Uiteindelijk is het kwart over één geworden. Een keurig tijdstip voor de komst van een koelkast, vind ik zelf. Twee gespierde macho mannen brachten hem naar binnen, met een steekwagen waarop hij haast achteloos na achteren leunde als ware het zijn triomfwagen en de macho mannen zijn gladiatoren. Excuus. Ik lees momenteel Asterix en Obelix samen met mijn dochter. Moving on. Zij pakten hem dus voor mij uit, en het was precies alsof hij zijn toga van zich afschudde, klaar voor de strijd. Oops. Daar ga ik weer. Kennelijk zit het in mijn aard. Ik zal me voortaan proberen in te houden. Ik kan echter niets beloven.

Daar stond hij dan, in elk geval. Mijn koelkast. Zelfs Toby de Kat was onder de indruk en durfde nauwelijks eraan te snuffelen. Samen bekeken wij hem daarom vanaf een gepaste afstand. Hij dwong, simpelweg door zijn aanwezigheid, respect af. Ik maakte er bijna een buigingkje voor toen bedacht ik mij dat Toby me dan wel eens kon gaan uitlachen en dus liet ik het achterwege. Maar diep van binnen voelde ik mij nederig. Dat kon ook niet anders. Want welk weldenkend mens geeft nou een nieuw koelkast kado? Aan de dochter van een vriendin nog wel? Ik kan er met mijn hoofd nog steeds niet bij. Hoewel, misschien is dat nu juist precies de definitie van een goede vriendschap… Dat je mekaar ook indirect helpt, waar mogelijk. Zelfs buiten vriendschappen om is dat een belangrijk gegeven. Zo namen de stoere binken bijvoorbeeld na afloop keurig netjes de toga-verpakking mee naar de plastic vuilcontainer bij mij om de hoek. Dit gebaar van ontroerde mij enorm. Ik kan het niet ontkennen. Zoveel goedheid in deze wereld! Je verkijkt je er soms op. Het is zaak om zulke momenten te noteren. Alle beetjes helpen in de strijd tegen het duisternis, is mij opgevallen.

En dan heb ik nu toch nog een werkzame koelkast in plaats van een lege plek aan de muur. De lege plek kwam overigens niet door kortsluiting van Kapitein Alien zijn voorganger, mochten jullie dat zijn gaan denken. Nee, de lege plek was een direkt gevolg van wat men, met slechts twee simpele woorden, ‘de scheiding’ noemt. Maar wat in werkelijkheid vele malen groter is dan die twee woorden ooit kunnen weergeven. Het omhelst zoveel meer. Onder andere dus de verdeling van de inboedel. Ook dit hoort er helaas bij. En zodoende kan men zonder een koelkast komen te zitten. Dit moment van mede-menselijke behulpzaamheid laat echter Het Licht schijnen daar waar het het aller-donkerst is en moet daarom duidelijk gevierd worden. Dat gaan we dan ook doen. En goed ook! Vrijdag de dertiende zal hier plaatsvinden ‘s werelds allereerste Koelkast Inauguratie. Een heugelijk gebeurtenis waarop wij, samen met een goed glas wijn en een smakelijk hapje, een dansje rond de koelkast zullen maken. Ter viering van het leven. Ter viering van goede vriendschappen. Mijn blinkend, zilveren Alien mag dan misschien geen ET zijn, hij heeft er wél voor gezorgd dat er een thuisgevoel heerst.

ET, phone home.

 

2 Comments

  1. I’d definitely come to the inauguration if I could! Big hug. Wish we could meet

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑