schroeders-piano

Tegenwoordig maak ik wekelijks schoon bij de yogaschool om de hoek. In ruil voor gratis les. Karma Yoga heet dat. Ik vind het een goeie deal. Als alleenstaand ouder met een uitkering kan ik zulke Karma deals wel gebruiken.
Maandagmorgen breng ik dus eerst mijn dochter naar de gymles, waar ik mijn best moet doen om mijn geduld te bewaren terwijl ze zich enthousiast op haar vriendinnen stort in plaats van zich om te kleden. Vervolgens, als die klus geklaard is, pak ik zo snel mogelijk mijn fiets en haast ik mij al zwetend richting de yogaschool. Ik voel mij dan net echt. Ouder met Haast. Alsof ik ook een baan heb. Niet dat ik een baan wil.  Don’t get me wrong. Maar het staat zo leuk.

Zwetend en zeker niet Zen kom ik aan. Het eerste wat ik altijd doe is thee zetten. Mijn recente koffie verslaving ga ik met man en macht te lijf en daar horen liters thee bij. Het werkt niet altijd. Thuis drink ik nu oploskoffie in de hoop dat daar minder caffeine in zit en ook gewoon omdat het goedkoper is. Dat is het voordeel van de yogaschool. Daar hebben ze Yogi Tea. Dat is fijn want ik koop het niet zelf. Ik hou van Yogi Tea. Er zit namelijk zo’n zinnetje bij elk theezak.  Daar gaat het mij om, om dat zinnetje.  Vaak slaat die nog ergens op ook en draagt die dus bij aan de verlichting van mijn verdorven geest. Dat is het idee, althans. Ik doe mijn best. Dit principe geldt uiteraard ook voor mijn horoscoop welk ik dagelijks lees. Vaak slaat die ergens op. En anders kan ik er altijd wel wat van maken. Met een beetje fantasie kom je al een heel eind in het leven, is mij opgevallen.

Afgelopen maandag kwam ik dus wederom stinkend aan. Mijn default modus is stinkend. Daar heb ik mee leren leven.  Ik keek inmiddels wel uit naar mijn Yogi moment en ook hoopte ik stiekem mijn oksels even te kunnen wassen voordat de les zou beginnen. Baadt het niet, dan schaadt het niet. Ik blijf het gewoon proberen.  Maar de docent was er al, zo leek. Er brandde in elk geval licht.  Het welbekende wierook luchtje vloog me tegemoet en tevens ging de waterkoker flink tekeer. Deze naderde bijna zijn kookpunt. Het is een gebrekkig ding en moet nodig vervangen worden. Je kunt je dus voorstellen wat een hoop herrie dat was. En toch, daar boven uit hoorde ik een vreemd gepingel en gekreun. Dit was ik allemaal niet gewend. Mijn cortisol niveau steeg instantly.

Meestal ben ik de eerste in de studio. Vandaar mijn ochtendlijkse gehaast en gezweet op de maandagmorgen. De hele bedoeling van het Karma Yogischap is juist dat je de leerkrachten een handje helpt door er supervroeg te zijn. Zij kunnen daarmee wat later aankomen en wat eerder vertrekken. En dat allemaal door jouw Karmische aanwezigheid. Het geeft mij veel voldoening. Ze hebben het maar druk, die arme leerkrachten. Dat moet je niet onderschatten. Rennend van hot naar her om aan hun geld te komen, les gevend in allerlei verschillende studio’s, elk met een eigen gebruiksaanwijzing en regelgeving.  Waarbij ze vooral ondertussen Heel Erg Zen moeten blijven. Het is me wat. Vroeger wilde ik ook yoga juf worden maar ik heb ervan afgezien sinds ik van mezelf weet dat ik stress gevoelig ben. Ironisch genoeg belandt het meerendeel in dit vak na een burnout.

Het klonk ondertussen vanuit de zaal alsof iemand serieus pijn had, danwel ontzettend orgastisch bezig was. Want dat was ook nog een mogelijkheid, schoot het eventjes hoopvol door me heen. Stiekem koester ik namelijk de wens om ooit eens een tantrische sessie te mogen begluuren. Die kans is aanwezig met dit Karma gebeuren, zo houd ik mezelf voor. Je weet immers niet wat die Yogi’s  in hun vrije tijd doen, als ze zich onbespied wanen. Maar helaas, weer geen bingo. Daar zat de docent, alleen. In lotusgouding op de grond. Met zijn ogen stijf dicht. Op zich geen gekke houding binnen de yoga wereld. Voor hem lag echter een bizar apparaat. Een soort mini piano. Het deed me denken aan Schroeder’s piano. Er lag nog net geen snuffeldekentje naast hem. En Snoopy was ook nergens te bekennen, jammer genoeg. Ik had hem graag eens willen ontmoeten, als kind al.

Helaas had dit in de verste verte niks te maken met Beethhoven a la Schroeder.  Nee, dit was gepingel. Waarbij flink werd gekreund in het Sanskriet. Nu weet ik van mezelf dat ik a-muzikaal ben maar dan mag ik nog steeds een eigen mening hebben. Gelukkig kan ik daar vrij beknopt over zijn. Het geheel was onaanvaardbaar. Mantra’s en gepingel doen het gewoon niet voor mij. Er zijn grenzen, zelfs voor mij. En dus sloop ik geruisloos achteruit in de hoop hem niet te storen. En stootte ik daarbij een standbeeld van Ganesh om. Hij deed zijn ogen open (de leerkracht, niet het standbeeld) en keek me lichtelijk betrapt aan. De goeie man dacht dat hij alleen was. Hij was immers niet voor niets zo vroeg gekomen. Zijn hart en ziel stortte hij uit boven dat mini piano ding en wat deed ik? Ik stootte Ganesh om. Dit was vele malen intiemer dan iemand betrappen tijdens een tantrische seks sessie. Ik had met hem te doen en wist even niks te zeggen. Behalve sorry.

Ik kan mezelf met terugwerkende kracht schriftelijk vrij goed indekken. Verbaal in real time gaat dat niet altijd goed, helaas. Daarom heb ik deze blog. Onder andere.