kamikaze-big-picture-design-canvas

Toen ik IJburg voor het eerst zag, waren mijn eerste woorden; “Begraaf me liever levend.” Ik zag voor mij een kale, winderige vlakte waar duidelijk niks te beleven viel. Behalve veel wind dus.  Maar ik doe het gewoon nog! Ondanks alles, dames en heren, leef ik voort op bloody IJburg. Gescheiden, dat wel. Maar niet levend begraven. Het is me een wonder. Nog zo’n wonder; de scan uitslag was goed. Ik mag van de doktoren weer een jaartje verder. Verheugd als ik uiteraard ben, moet ik dit toch weer even verwerken. Het zet mij eerder aan het denken dan aan het feestvieren, eerlijk gezegd. Nu heb ik die neiging in het leven zowieso, maar het is duidelijk iets versterkt nu. Je stelt je toch ergens op in. Namelijk het ergste. Ik dan tenminste. Tis precies alsof ik wakker wordt uit een nachtmerrie en verbaasd om me heen kijk. Is dit mijn leven? Mag ik die écht houden? Ja dus. Dit is mijn leven. En ik mag die, voorlopig althans, houden.

 

Morgen gaan Toby’s ballen eraf. Dit is wel een abrupte wending, dat besef ik, maar blijf alsjeblieft bij me. Ik ga wel degelijk ergens heen, met mijn gewauwel. Kijk, die dingen hangen harig, groot en zwaar tussen zijn benen en veroorzaken steeds meer ellende. Althans, zo ervaar ik dat. Ik gun hem zijn mannelijkheid hoor, daar niet van. Maar op tachtig vierkante meter, zeven hoog, zitten enorme ballen alleen maar in de weg. Hij tijgert er onderhand mee rond  als een cowboy met O-benen. Het is eigenlijk best schattig, behalve dan dat zijn bijbehorend gedrag dat niet is. Als ik gestressed door de flat dender, duizend en één dingen tegelijk wil doen en me daarbij overal aan irriteer, maakt hij het nog een tandje (of balletje) erger. Met als gevolg dat die vierkante meters lijken te krimpen. Soms springt hij letterlijk tegen de muren op, als een mini Spiderman in spé. Het is hem nog niet gelukt om de plafond te bereiken, maar hij geeft niet op. De aanhouder wint, zo moet hij denken.

Nu heb ik, in afwachting van zijn komst, braaf een boek gelezen over kitten opvoeding. Daaruit heb ik gededuceerd dat je een kat niks kan leren. Dat is best onhandig. Mijn eerste instinct én tevens het kitten boekje, zeiden hem als een toegewijde attatchment parent al mijn aandacht te geven. Dan zou zijn gedrag binnen de perken blijven. Maar wie heeft in godsnaam tijd om zich in de praktijk bezig te houden met de theorie? Dat dit niet erg consequent van mij is, besef ik maar al te goed. En hij ook. Het is wonderlijk hoe hoog hij kan springen, wanneer hij geen aandacht krijgt. Als een kamikaze piloot werpt hij zich, juist wanneer ik haast heb, in mijn haar. Nu is het zo dat er, in mijn geval, niet vaak sprake is van een ‘kapsel’ zo zeer als een rommel, dus erg veel schade richt hij er niet meer aan. Maar toch vind ik het vervelend. Het doet pijn. En dus moeten zijn ballen er af. Hij mag ze van mij niet meer houden. Dat dit tijdens een ingreep van slechts één kwartier gebeurt, is best een belediging is, gezien zijn evidente trots op die dingen. Maar het is niet anders.

Omgekeerd is het wél zo dat, als ik in de Lijkhouding op de grond lig, hij luid spinnend naar me toe komt om me liefdevol kopjes te geven. Wellicht dat hij me daarmee weer tot leven tracht te wekken? Of hij is lichtelijk stoned geworden van alle wierook, dat kan natuurlijk ook. Toch vermoed ik dat hij me iets wil laten weten, op zo’n moment. Zo van; ‘toe maar meisje, je doet het goed. Blijf maar lekker rustig liggen. Alsjeblieft. Zo ben je lief.’ Dit kan natuurlijk projectie zijn. Ik sluit het niet uit. Maar het begint erop te lijken dat we mekaar aanvoelen, Toby en ik. Er is een wisselwerking gaande. Na zoveel jaren therapie durf ik zelfs te spreken over spiegels. Wanneer hij weer voor Spiderman speelt, is dat voor mij dus een teken om de Lijkhouding aan te nemen. Ik kan van hem leren. Feitelijk is hij de beste Zen meester ooit. Maar zijn ballen moeten er nog steeds af.

Goddelijk wind welk de vijand verjaagt is de oorspronkelijke betekenis van het woord ‘kamikaze’ heb ik net geleerd, dankzij Google. Dat klinkt toch prachtig? Veel poetischer dan zelfmoord piloot. Dat is zo’n platte, banale term. Ik probeer Toby nu dus te zien als een goddelijk wind, welk mijn innerlijke vijanden verjaagt. Dat zijn er nogal veel, dus we hebben nog een weg te gaan samen, hij en ik. Vermoedelijk is dat ook de reden waarom ik hier nog ben. Ondanks alle prognoses. Kennelijk heb ik nog best veel te leren hier op aarde. Dat is maar goed ook. Ik ben hier nog niet klaar. Als door een vergrootglas kijk ik er de laatste dagen naar en ik besef dat het lang zo slecht niet is, mijn leven. Zelfs de wind op IJburg heeft wel wat. Al is het maar omdat het woordje ‘wind’ me aan scheetjes doet denken.

Doug Stanhope “Farts are the funniest things in life, and if you disagree, then you have no soul.”