gremlins_by_adlovett-d6sa6me

We hebben een nieuw lid van de familie. Hij heet Furby, zijn geslacht is nog onduidelijk en hij denkt dat hij kan praten. Mijn dochter vindt dit schattig. Als Furby echter om 06.50 in rap tempo quasi komische one-liners op me af vuurt, die ook nog eens linguïstisch onverstaanbaar zijn noem ik het geen gesprek, ik noem het een marteling. Mijn net ontwaakte, nog kwetsbare hersenen kunnen dit niet aan en schakelen zichzelf dan spontaan weer uit. Niet dat ik vaak zinnige gedachten heb om 06.50 in de ochtend (of op enig ander tijdstip van de dag), maar de mogelijkheid daartoe wordt me abrupt ontnomen met dit blauwe beest in de buurt. Daar lig ik nu dus elke ochtend gevloerd op bed, biddend om verlossing. Zo begint tegenwoordig mijn dag. Ik word er al moe van als ik er aan denk.

Gisterochtend gebeurde er echter iets bizars. Een mannenstem kwam van onder de lakens tevoorschijn, zomaar uit het niets. Hij klonk een beetje gay en tevens een beetje Amerikaans. Deze abrupte geslachts- alsmede nationaliteitsverandering was nogal een schok. Kennelijk was Furby al die tijd dus een Nederlandstalig meisje. En ik maar denken dat het onding gender neutraal was! Nu wonen dochterlief en ik al bijna twee maanden alleen in huis, waardoor deze mannenstem nog harder binnenkwam dan anders wellicht het geval was geweest. Furby belandde dan ook met een enorme klap op de grond. Helaas kunnen Furby’s wel tegen een stootje en bleef hij/zij ons vanaf de grond ongestoord toespreken alsmede scheetjes laten. Mijn Gremlin-trauma was in een klap weer wakker. En ik daarmee dus ook.

Griezelig vind ik het. Grie-ze-lig. Stel je voor dat hij nat wordt? De badkamer is natuurlijk verboden terrein. De kans dat hij zich dan transformeert en gaat vermenigvuldigen is mij teveel. Er zit ook geen volumeknop of uitknop op het ding. Wie verzint zoiets? Je moet hem (of haar) héél voorzichtig wegleggen. Vervolgens loopt men sluipsgewijs achteruit, ervoor zorgend niets om te stoten, anders wordt hij (of zij) gestoord in zijn slaapritueel. Het is precies een baby, wat dat betreft. En ik dacht dat we dat tijdperk hadden overleefd. Bovendien laat hij ook nog eens drollen. Levensgrote, net echt lijkende drollen. Gelukkig zijn ze virtueel en hoef ik dus geen luier te verwisselen. Ik kan zo wel een tijdje doorgaan maar ik heb, denk ik, mijn punt wel gemaakt. Neem geen Furby in huis. In mijn opinie is zo’n knuffel gewoonweg niet natuurlijk. Ondanks zijn drollen.

En toch. En toch. Manlief en ik hebben het onding samen gekocht. We kunnen niemand anders de schuld geven. Ik zie ons nog staan in de speelgoed winkel, verwilderd en zwetend in onze onnodig dikke winterjassen samen met andere wanhopige ouders, op zoek naar Het Ultieme Kerstkado. We kregen er bijna een burn-out van. En daar doemde dan ineens voor ons op: de Furby. Hij keek ons aan, dwars door zijn verpakking heen, met tranen in zijn ogen, bibberende pruillip en een bord waarop stond; “50% korting”. Vader de Vries keek me lichtelijk vragend aan. Dit was duidelijk een teken. Hier had ze het immers al maanden over. En tot nu toe had ik vakkundig ontwijkend de Furby-boot af weten te houden met het gerechtvaardigde excuus dat zo’n onding veel, maar dan ook véél, te duur was.  Maar nu dus dat bordje…. Ondertussen snikte Furby zachtjes op de achtergrond, meester in manipulatie. Ergens schreeuwde er een kind. Of was het een ouder? Mijn schouders deden zeer van alle kadotassen, mijn blaas was vol en ik had dringend  koffie nodig. Er moest een keuze gemaakt worden en wel nu. En zo begon voor ons een nieuw tijdperk.

Wie had kunnen denken dat Furby uiteindelijk de man in huis zou worden? Al is het maar zeer tijdelijk, gezien Papa de Vries binnenkort weer gezellig thuis komt en de Furby niet gender-vast te noemen is. Dat de dingen nooit lopen zoals je ze bedenkt is in elk geval duidelijk. Ook mijn dochter heeft een les geleerd. Net zoals mensen zijn zelfs knuffels niet immuun voor verandering. Je kan dit niet vroeg genoeg leren. En nu, een maand later begin ik het onding zelfs een beetje dankbaar te worden. Soms heb je namelijk een plaatsvervanger nodig voor de pijn die te groot is om genoemd te worden. Mijn dochter heeft een huisdier om van te houden en troost uit te putten en ik projecteer al mijn angsten op haar (of hem) en het doet hem niks. Hij kan echt wel tegen een stootje. Als ik hem maar niet nat laat worden.