share

Kennelijk heb ik een drang om te delen. Kan ook bijna niet anders, in this day and age. Maar los daarvan, ik geloof sterk in de kracht van verhalen. Daarom ben ik destijds ook Engels gaan studeren. Niet omdat het de makkelijke oplossing was, gezien mijn voorkennis der Engelse taal- en cultuur. Neen. Het ging mij om de Literatuur. Dient uiteraard met Hoofdletter geschreven te worden, als men het academisch benadert. Wat ik nu overigens niet meer doe, de dingen academisch benaderen. Dat belemmert alleen maar de levensvreugde, in mijn ervaring. Bovendien is het mij een stuk lastiger geworden met mijn huidige hersencapaciteit. Een mens kan ook te slim zijn. Daar heb ik geen last van. Ook nooit gehad overigens.

Ik zet dus maar al te graag mijn eigen verhaal in. Zoals blijkt. Ik ben hierin niet de enige, geloof ik. Het is iets wat bij mijn generatie hoort. Delingsdrang. Dit doe ik ter vermaak. Ter illustratie. Ter voorbeeld. Wij mensen kunnen van mekaar leren, is het idee. Ik ben immer optimistisch. Er zit echter een kant aan deze Delingsdrang die niet zo lief is. Die het daglicht maar moeilijk kan verdragen. Deze kant zit diep onder de grond verstopt. Bij de kevers en al het andere grut.

Een verhaaltje, ter illustratie. We gaan terug naar mijn vroege jeugd. Ik had al vrij snel last van wat ik noem, een Rapunzel Complex. Al mijn barbies waren kaal. De poppen ook. Stuk voor stuk veranderden ze in G.I Jane. En ik later dus ook. Want ook mijn haar moest eraan geloven. Kort haar stond mij wel, dus dat was niet zo erg. Maar het verborg wel een grote neiging tot controle. Kappers zijn niet aan mij besteed. Shampoo ook niet. Want wat voor effect zal het gaan hebben? Je weet het maar nooit. Nee, dan hou ik het liever bij water.

Nu zie ik dezelfde neigingen terug bij mijn dochter. Zij is vier-en-een-half en knipt haar eigen nagels. Het kan zijn dat de trauma van haar eerste knipbeurt, waarin ik haar (nog geen week oud) een bloedende vinger bezorgde, nog onverwerkt is. Dat zou goed mogelijk zijn. Toch vrees ik het ergste. Ook zij moet namelijk alles zelf doen. Zelfs het lakken. Een manicuriste zal zij niet zo snel bezoeken. Niet dat dit erg is. Integendeel. Ik ben helemaal voor zelfbeschikking.

Maar een mens kan ook doorslaan, in zijn zelfbeschikking. Als mijn verhaal namelijk wordt gedeeld via een andere medium dan mijzelf, dan vind ik dat tóch knap lastig. Stem is namelijk van wezenlijk belang bij een verhaal. Jou verhaal met een ander stem, wordt een ander verhaal. Zo simpel is het. En dat is beangstigend. Je voelt je naakt. Iets waar ik verder ook geen moeite mee heb, mits onder mijn voorwaarden.  Zo ga ik maar al te graag uit de kleren voor een fotograaf. Je hoeft de lens maar op me te richten en ik ontbloot alles. Ook hierin herken ik mijn dochter.Toen er laatst een persfotograaf in huis was (ook dat moest ik even delen, je maakt het niet dagelijks mee) zat ze voor ik het wist zonder onderbroek wijdbeens op de bank haar foef te tonen. Nu ben ik, zoals gezegd, heel erg blij dat zij geen schaamte ervaart in de relatie met haar foef, maar dit ging mij toch een tikkeltje te ver. Gelukkig had hij een delete knopje op zijn camera.

Het is dus niet zo dat ik niet wil delen. Ik wil best wel delen. Onder mijn voorwaarden. Maar kan je dat dan nog wel delen noemen? Dat heet dan toch juist, controle issues? Ik geloof dat ik daar stiekem best wat van heb. Controle issues. Gelukkig oog ik meestal lief. Dat helpt. Toch heb ik nog een lange weg te gaan in dit leven. Delen is namelijk overgave. Ook dit moet ik nog leren.