inktvis-plaatje-012

Hij staarde mij, met zijn ene oog, mistroostig aan vanuit de gootsteen waarin hij lag te dobberen. Zijn andere oog hing op zijn wang, als een traan. Ik zag hem zijn tentakels naar mij uitsteken om me mee te sleuren, de onpeilbare dieptes van de gootsteen in. Een nachtmerrie-achtige tocht dwars door de riolering van IJburg zou volgen, direkt naar zijn grot in het IJsselmeer. Hier zou hij me gevangen houden als slaaf. Om me pas na vele jaren van volmesting en treiterij heelhuids te veroberen. Dat die inktvis hartstikke dood was, deed hier helemaal niets aan af. Het is gewoon een Wetmatigheid der Natuur. Nina ziet slijmerige wezen, Nina rent gillend weg.  Wellicht dat het genetisch bepaald is? Gooi een spin of een muis mijn kant op en ik geef het liefde, een koosnaam en onderdak toe. Zo zitten mijn IJburgse ramen vól met spinnen, die elk onderhand een eigen naam plus familie geschiedenis hebben. Ik peins er inmiddels niet meer over om de ramen te lappen. Dat zou hun kolonie alleen maar verstoren. Bovendien scheelt het mij een hoop gedoe, natuurlijk. Dat ook. Maar die inktvis, die kon ik niet met zo’n zelfde laissez-faire houding laten dobberen, daar in de gootsteen. Het was hem óf mij. Dames en heren… Ik moet helaas bekennen. De Inktvis won. Ondanks zijn dode status. Wat volgt is het relaas van zijn overwinning.

In eerste instantie zag het er niet al te best voor hem uit. Hij zou namelijk spoedig worden opgegeten door een familie, die verder erg zachtaardig leken. Toegegeven, de oudste zoon bezat een rijke fantasie, dusdanig doorspekt met het macabere dat hij zijn eigen juf ermee de stuipen op het lijf joeg. Dit was voor hem echter een enorm compliment, fan als hij was van Harry Potter en soortgelijke verhalen vol dood en verderf. De jongste zoon daarentegen, was een blije kerel met zoveel overtollige energie dat hij ‘s ochtends wel een opstijgend raket leek. Daarbij bezat hij een wel héél formidabele drang tot exhibitionisme, die mij dan weer de stuipen op het lijf joeg. Niet gewend als ik ben aan in het rond springende piemels op de vroege morgen. Bij deze boeiende mensen mocht ik het afgelopen weekend logeren. Het was me een ervaring, kan ik  u vertellen. Zo maak je wat mee, na een scheiding.

Mijn ex en ik doen namelijk aan Birdnesting, wat inhoudt dat wij om-en-om in het ouderlijke huis verblijven. Dit zolang er (nog geen) andere vaste woonplek is. Nu was het dus mijn beurt om te verkassen met mijn koffers. Soms is dat een gek gevoel. Ik werd echter zó uitgebreid en warm onthaald, dat alle gekkigheid meteen van zijn eigen stokje viel. Moeder des Huizes, tevens buurvrouw en vriendin-extraordinaire, gaf mij een warme knuffel waarin de tijd eventjes stil leek te staan. De jongste zoon toonde mij vervolgens met gepaste trots zijn B-diploma, die hij vermoedelijk mét zwembroek aan heeft behaald. Maar zeker weten doe ik het niet. Ik heb er eerlijk gezegd ook niet naar gevraagd. Het leek me niet gepast. De oudste zoon zat ondertussen met een blik vol woeste concentratie achter de laptop. Hij oefende zijn blind typ skills, om dadelijk des te sneller zijn oevre te kunnen vereeuwigen in de cloud, middels een blog. Zeer herkenbaar. Toen kwam de Vader. Hij gebood mij, met een grote glimlach, naar de gootsteen te komen.

Ik had achteraf gezien natuurlijk beter moeten weten. Maar zijn enthousiasme werkte aanstekelijk. Bovendien was ik te gast en ben ik daarbij netjes opgevoed. Dit houdt in dat ik soms braver ben dan goed voor me is. Gedwee en vol vertrouwen liep ik dus naar het aanrecht. Keek verwachtingsvol naar beneden en kwam oog in oog te staan met een Buitenaards Monster. Het was een ontmoeting die ik veel liever achterwege had gelaten. Ik wist ook meteen dat het te laat was. In de fractie van een seconde dat ik keek, was het kwaad immers al geschied. Mijn dromen zouden de komende maanden over inktvissen gaan. Vier paar ogen keken mij ondertussen verwachtingsvol aan. Het was stil geworden in huis. Ik voelde iets van een test. Met de grootste moeite, hield ik mij in.

Al met al kan ik zeggen dat ik daarin toch redelijk geslaagd moet zijn. Want Vader stak meteen, vol ontzag voor Moeder Natuur, van wal met een korte cursus Anatomie der Inktvissen-achtigen. Dit deed hij met zoveel liefde en aandacht dat het je vergeven zou worden als je dacht dat hij de inktvis zelf had gebaard. Het was erg  aandoenlijk en tevens ook erg leerzaam, moet ik jullie heel eerlijk bekennen. Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat een inktvis een snavel heeft. Gelijk een vogel! Dit was nieuws voor mij. Dat die snavel verstopt zit op een plek dat verdacht veel weg heeft van een poepgat, deert de Intkvis niet. Zal hem het een zorg zijn of zijn mond op een anus lijkt. Hij heeft toch maar mooi een snavel.

En als hij dan inderdaad een snavel heeft, waarom zou hij geen vleugels hebben? Zo gingen mijn gedachten, tijdens de korte cursus Anatomie. Plots zag ik voor mij, in plaats van een rubberen alien, een Escher-esque toverwezen. Hij transformeerde zich zienbaar, vlak voor mijn neus! Vol ontzag keek ik toe. Let maar eens op, dacht ik. Ooit zullen alle Inktvis-achtigen hun vleugels spreiden en uit de gootstenen der aarde vliegen. De zon tegemoet. Ik ben deze familie dankbaar voor hun gastvrijheid maar bovenal voor deze wijze les. Kijk je angsten in de ogen en ze zullen zich transformeren. En zo, dames en heren, won De Inktvis. Ik heb hem nochthans niet durven eten. Dat ging mij een stapje te ver.