Dansen

travolta

Onlangs ben ik wezen dansen. Dit moet niet worden onderschat. Dat doe ik dan ook zeker niet. Ik wijd er zelfs meteen een hele post aan. Het gebeurt namelijk niet zo heel erg vaak. En áls het gebeurt, dan is het ook meteen raak. Is het zo spectaculair dan, mijn gedans? Sla ik de omstanders kapot van verbazing en respect met mijn vurige (dan wel vunzige) moves? Helaas moet ik jullie teleurstellen. De meesten hebben mij wel een keer zien dansen en weten dus waar we het over hebben en voor de anderen volgt nu een, waarschijnlijk veel te eerlijke, verklaring van mijn gedrag op de dansvloer. Ik kan het gelukkig vrij simpel houden. Als koorddanseres zou ik het gewoonweg niet overleven. Zonder innerlijke balans, laat staan enige vorm van ritme, stort je namelijk al gauw naar beneden. En precies zó voelt het voor mij daar – op gelijk welke dansvloer dan ook. Alsof ik regelrecht een ravijn instort. Mijn interne stress poppetje balanceert gealameerd op een dun, wiebelig koordje. En de overkant blijft immer in duisternis verhuld. Ronduit stressvol, begrijp je.

Hoezo ben ik dan op een boot beland waar men blootsvoets danst? En dat met behulp van slechts gemberthee en water? Vriendschap, ladies and gents. Vriendschap. En toch ook wel een klein beetje nieuwsgierigheid van mijn kant….Dat geef ik toe. Alhowel ik daarmee moet oppassen. Curiosity killed the cat, afterall. Maar in dit geval gelukkig niet. Ik ben er dus niet zozeer beland als wel bewust heen gegaan. Het moet niet gekker worden! Maar dat doet het wél. Let maar eens op. Wij kwamen al vroeg aan (ik ben altijd en overal te vroeg, tenzij ik mijn dochter naar school breng en dan ben ik vaak te laat) en slurpten smaakvol van ons ter plekke klaargemaakte avondmaal van (vegetarische) soep en brood, terwijl ik mij verwonderde over de hoeveelheid aanwezige batik en hangende planten. En dat op de Veemkade, temidden van het stadse beton! Het was me wat. Ik keek mijn ogen uit. Langzaam ontspande ik mij begon me een klein beetje thuis te voelen.

Dit was, helaas, van korte duur. Voor ik er erg in had, moesten wij namelijk alweer naar beneden. Tijd voor de Welkomst Ceremonie, zo bleek. Waarom? Het was toch al een geslaagde avond? Ik ben, in wezen, een simpel mens. Achteraf gezien had ik die Ceremonie dan ook het beste achterwege kunnen laten. Dat had wellicht wat gescheeld in mijn stressniveau’s. Te vaak op één avond buiten je comfort zone treden is niet goed voor een mens. Je zou weleens, gelijk een oude koelkast (om maar iets te noemen) een kortsluiting kunnen krijgen. Ik ben er persoonlijk namelijk niet erg van gediend om rondjes te rennen door een ruimte vol vreemden die mij trachten te kietelen. Maar goed. Aldoende wordt men wijzer. Dat anderen dit soort praktijken prettig vinden, juich ik hen van harte toe. Ik wou dat ik het óók kon. Het kind in mij, zo hupsakee, laten gaan. Op commando nog wel! Respect, hoor. Helaas is (en blijft) mijn Innerlijk Kind recalcitrant van aard. Zij trok zich dus verschrikt terug voor een enorme teug verwarmende gemberthee, in de hoop dat dit haar zou kalmeren en tevens ook om zichzelf een houding te geven. Het werkte. Enigzins.

Gelukkig was het al snel voorbij en kon het Dansen dan eindelijk gaan beginnen. Hier waren we immers voor gekomen… Men was over het algemeen in uitbundige staat van zijn, dankzij de kietelige Welkomst praktijken. (De enkele uitzondering daargelaten, waaronder voornamelijk ikzelf).  Nieuwsgierig keek ik om mij heen en wachtte bedeesd af. Daar ben ik vrij goed in. Afwachten. De muziek zwol aan, dankzij behulp van een enthousiaste Live DJ. Het bleek een mengeling te zijn van opzwepende elektronische wereldklanken afgewisseld met een wel zeer random aanvoelende klassiek mars. Tot mijn verbazing voelde ik mij, ondanks deze vrij abrupte tussentijdse wending waar ik eerlijk gezegd niet zo heel veel mee kon, meegaan met…Ja, met wàt precies? Het ritme zal ik niet gauw zeggen, maar het leek er toch verdraaid veel op. Nu moeten we niet te vroeg juichen –  ik zat er natuurlijk telkens naast, zoals altijd. Bovendien is dansen, en sich, een te groot woord. Het was, in mijn geval, voornamelijk expressief bewegen.

Het voelde eerlijk gezegd allemaal erg Bacchanaals aan – en dat zonder alcohol en drugs! Verder waren er een aantal opvallend strenge guidelines. Te weten: Geen schoenen, geen gepraat (op de dans vloer) én… geen geurtjes. Dat laatste vond ik wel zeer frappant gezien de overweldigende hoeveelheid aanwezige wierook, maar wie ben ik om mij daarover op te winden? Ik hou immers ook van een wierookstokje, op zijn tijd. En teveel parfum is inderdaad nooit fijn. Het begon mij, al dansend, te dagen dat al deze regels wellicht er juist voor zorgden dan men zich zo kon laten gaan. Gelijk kinderen die grenzen nodig hebben. Waarover gesproken….Op een gegeven moment bespeurde ik door de menigte heen een mij bekend gezicht. Mijn dochter’s juf! Ik moest twee keer kijken, want zo buiten de schoolhekken was het toch wel een beetje een verassing. Bovendien had ik haar nog nooit in lycra leggings gezien. Maar zij was het écht. Wij gaven mekaar een innige omhelzing, want dat doet men op zo’n moment en in zo’n context.

De dansende massa smolt samen tot één smeuïge brei van ledematen en zweet en mijn levensgenot steeg naar ultieme hoogtes. Ik liet mij zowaar even gaan. Uiteraard was dit het moment waarop ik letterlijk mijn balans verloor en bovenop een meisje belandde die keurig aan de kant uitrustte. Gelukkig nam zij dit positief op en besloot dat het een teken was om weer te gaan dansen. Zij trachtte dit samen mét mij te doen maar ik danste vrolijk in mijn eentje verder, na een bemoedigende glimlach haar kant op. Ik wilde haar natuurlijk niet kwetsen. Maar als ik in mijn eentje het ritme niet kan vinden, hoe moet ik het in godesnaam mét een ander menselijk wezen vinden? Haast niet te doen. En af en toe (zoals nu) zelfs ronduit gevaarlijk. Ik zie hier echter wel een uitdaging in. Een groei mogelijkheid. Maar ik ben er, geloof ik, nog niet klaar voor. Een ander zo te vertrouwen dat we samen een dansje kunnen dansen… Dat komt wel. Een ding tegelijk.

Dat ik na afloop boven op het dek samen met de juf en vijftien anderen in een hot tub zou belanden, had ik toen natuurlijk nog niet kunnen bevroeden. Hier breidden de grenzen zich onderling steeds verder uit. Wat op zich vrij knap was, gezien het ernstige tekort aan ruimte. Dat niet iedereen een bikini dan wel zwembroekje aan had, hielp hierbij wonderlijk wel. In eerste instantie was ik lichtelijk geshockt, toen een naakte medemens naast mij erin stapte. Dit had ik niet zien aankomen. Maar ook dit was uiteindelijk goed. Binnen de context. Mijn bikini bleef in elk geval op z’n plek. Ik keek omhoog en zag de sterren (enigzins mistig, dat wel, dankzij mijn beslagen bril) en wist dat dit het ultieme doel was van deze avond. Niet het dansen, maar het zijn.

 

 

 

 

 

2 Comments

  1. Haha heerlijk! Op een volgende dans binnenkort. X

Laat een reactie achter bij C. Reactie annuleren

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑