Café Doodnormaal

meh_ro920
Soms, heel soms, voel ik mij weer aangetrokken tot de Dood. Wij hadden immers een bijzondere band. Hij kwam mij best vaak opzoeken en op den duur wist ik niet beter dan dat hij in mijn leven hoorde. Denk aan een vriend van lang geleden. Iedereen heeft er wel een. Iemand met wie je zo’n bijzondere band had. Close your eyes en haal hem/haar voor de geest. Zie je hem? Word je niet weemoedig nu? Er verschijnt wellicht een glimlach op je gezicht. Je vraagt je af waar het mis ging. Of misschien weet je donders goed waar het mis ging. Hoe het ook zij; jullie zijn verscheidene wegen gegaan. Zo gaat dat. Het leven staat niet stil.

Wel nu. Zo is het met de Dood en mij ook gegaan. Onze band was innig. Ik mocht hem graag. En hij mij kennelijk ook, want hij kwam verdacht vaak langs. Meisjes plagen, kusjes vragen, daar was hij goed in. Ik hou daar wel van. Welk meisje niet?

Maar wat is er dan zo speciaal aan hem? Ik zal je een geheim vertellen. Hij heeft een gave. Eentje die hij alleen deelt met goede vrienden. Hij noemt het: Carpe Diem. Pluk de Dag. Seize the Day. And all that crap. Hij kan je op scherp zetten. Life, met al zijn ellende, is duizendmaal schoner met hem in de buurt.

Dat besef ik nu pas. Nu dat ons wegen niet meer samen lopen maak ik me namelijk weer zorgen om de kleine dingen. Onbenulligheden raken mij hard. Mijn blik reikt niet veel verder dan mijn eigen vier muren. Kortom; ik ben weer menselijk geworden. Carpe Diem is moeilijk vol te houden, zonder een reminder. Zo blijkt iedere keer weer.

Maar wat te doen? Mensen gebruiken tegenwoordig Facebook om oude, verloren vrienden weer op te sporen. En zo ook ik. In eerste instantie kon ik hem niet vinden. Hij gebruikt een schuilnaam. Want laten we wel wezen; zijn echte naam schrikt af. Mensen hebben vaak een verkeerd beeld van hem. Maar als je goed kijkt, kan je hem zien zitten.

In Café Doodnormaal. Met een biertje. Tussen andere vrienden. Want ondanks zijn zwarte kledij en morbide voorkomen, zijn deze mensen niet bang voor hem. Integendeel: zij verwachten hem. En terecht. Ze mogen dan wel jong zijn, dom zijn ze zeker niet. Vaak is hij al meerdere keren bij hen langs geweest. Zij weten  dan ook dat het wel zo netjes is om enigzins voorbereid te zijn als je iemand verwacht. Zeker zo’n iemand. Dit is namelijk niet zomaar bezoek. Dit is Bezoek. Met een Hoofdletter. Dit vraagt om voorbereiding. Ook al zit hij daar met zijn biertje in het café, heel normaal te doen. Als hij dienst draait, en jij bent aan de beurt, dan is het wél menens. En daarom hebben zij allemaal een euthanasieverklaring.

Café Doodnormaal. Een initiatief van de NVVE Jongeren (Nederlandse Vereninging voor Vrijwillige Euthanasie). ‘Jongeren’ is een breed begrip, gelukkig. En dus behoor ik, met mijn 34 jaar, daar ook nog toe. Phew. Ik heb kennelijk nog tot mijn 40ste om te genieten van mijn jeugd. Fijn om te weten. Deze ‘jongeren’ dus, die komen tezamen, eens in de maand. Om elkaar informatie, steun, troost en humor te geven. Want ook zij kennen zijn geheim. Ook zij weten dat het leven kleurrijker is met hem in de buurt. Daar hoef je niet 82 en kwijlend dan wel seniel voor te zijn. Liever niet zelfs. Dan is het vaak al te laat.

Het mag onderhand wel duidelijk zijn: ik heb mijn euthanasieverklaring. Jullie ook?

2 Comments

  1. Hoi Nina,

    Prachtige woorden voor een mooi verhaal… En wat zijn we gelukkig dat ook stress voor kleine dingen ineens heeeeeeel belangrijk kunnen zijn. En we even niet hoeven bezig te zijn met het Bezoek… Proost ;)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑