Barbie

barbie

Vannochtend zei mijn dochter tegen mij, terwijl ze zichzelf uitvoerig in de spiegel bekeek (daar is zij heel erg goed in, zichzelf in de spiegel bekijken), vannochtend zei ze; ‘Mama, mijn bestie en ik (het woord alleen al) proberen zo min mogelijk te glimlachen. We willen geen rimpels.’ Ik verslikte mij haast in mijn tandpasta en wat volgde was een (voor haar) vervelende preek, die tot aan de klassendeur duurde. Hier kon zij mij, met behulp van de juf, behendig omzeilen door braaf aan tafel te gaan zitten en meteen in haar werk te duiken. Héél knap van haar. Vernuftig. Dat doet ze anders nooit. Wellicht moet ik haar wat vaker achter de vodden aanzitten met mijn ongezouten mening? Daar knapt eenieder klaarblijkelijk van op. Wat nu volgt is het verkorte versie van bovengenoemde ( in mijn ogen zeer bevlogen) preek. Het zit mij namelijk nog steeds erg hoog. En dan ben ik nog wel zo verstandig geweest om, eenmaal thuisgekomen, bloody Tension Tamer tea voor mezelf in te schenken – en niet die overheerlijk, maar oh zo slechte tweede kop koffie waar heel mijn lijf en wezen naar verlangt. Want dat zou natuurlijk slechts olie op mijn innerlijke vuur zijn. Dat besef ik heel goed. In al mijn volwassen wijsheid.

Maar rimpels dus. Ik kan mij er niet druk om maken. Sterker nog; ik ben er trots op! Bring it on, zeg ik met een dikke smile op mijn smoel. Nu is het natuurlijk wél zo dat ik niet had gedacht verder te zullen komen dan tweeëntwintig jaar oud. Mijn euthansie verklaring ligt al jaren klaar. Ook de huisarts is op de hoogte en weet wat hem te doen staat, tzt. Belangrijke tip, mochten jullie na het lezen hiervan ook eentje willen (wat ik ten zeerste aanraad): bespreek het met je huisarts. Vergeet dat niet, dames en heren! Anders heb je straks geen poot om op te staan. Als je die al had. Maar hoezo ben ik dan ambassadrice van de euthanasie geworden? Wel, er was ooit eens een boze heks die mij probeerde dood te maken (quote van mijn dochter). De medische wereld noemde het ‘kanker’, maar dat vind ik zo plastisch klinken. Totaal niet romantisch. Zij was in elk geval een hardnekkige kreng, die kanker heks van mij. Wist maar van geen ophouden. Hoezee, denk ik daarom nu elke dag bij mezelf. Ik ben een mens! Ik besta! De boze heks heeft (nog) niet gewonnen! En daarom verdien ik rimpels. Ten teken dat ik GELEEFD heb.

Vervolgens komt de feministe in mij naar boven. Eerlijk gezegd ken ik haar nog niet zo goed. Zij stelt mij steeds voor raadsels. Al mijn hele leven lang. Neem het volgende. Waar zij vroeger (schijnbaar) bedeesd meeging met de culturele normen, te weten; lichaamshaar verafschuwen en daarom een dagelijks terugkerend gevecht aanging onder de douche met mijzelf plus een scheermes, (waarbij zelfs ook mijn eigen hoofd niet werd ontzien), zo is zij nu compléét de andere kant opgegaan. Het lijkt verdorrie wel alsof ik met een heel ander mens te maken heb. Zo heeft zij bijvoorbeeld onlangs alle scheermessen zonder pardon in de prullenbak gegooid. Dat zijn dure dingen, scheermessen! Die moet je koesteren. Maar nee hoor. Zij is van mening dat dat ‘gescheer’ een onderdrukking is van haar wezenlijke zelf en dus heeft zij een veto uitgesproken. Geen idee wat er nu van mij gaat worden. Cave woman, here we come. Het scheelt tijd onder de douche, dat wel. Nog een voordeel; ik zal het niet koud hebben, komende winter, met mijn extra laag bont.

Ondertussen  vermoed ik wél, afgaande op de voorafgaande, dat ik feministischer ben dan ik zelf denk te zijn. Een onaangename gedachte. Het gaat de verkeerde kant op met mijn zelfbeeld. Het lijkt wel alsof die steeds troebeler wordt. Waar gaat dit toch heen? Gelukkig heb ik nog tijd om dat te onderzoeken, (mits die kanker heks niet vroegtijdig uit haar schuilplaats komt, tenminste). Vannochtend gilden in elk geval al mijn cellen, keihard in koor; “Barbiepoppen zijn LELIJK!! Waarom zou je een bevroren blik willen hebben, zonder glimlach? Kind, je bent zeven. Hou alsjeblieft op, zeg. Lééf een beetje. Durf te zijn. Sluit je niet op in een gevangenis van lichamelijke perfectie. Life is too short.” Maar ik moet oppassen mijn mening niet door haar keel te duwen. Dat heeft vaak een averrechts effect. Zeggen ze. Vandaar deze, hopelijk iets subtielere, post. Misschien leest ze dit ooit en begrijpt ze wat ik bedoel. Ik hoop het. Als ze ondertussen maar niet stopt met glimlachen. Want dàt zou zonde zijn.

 

 

 

 

2 Comments

  1. Is het echt waar?! Did Tibbie really say that, about not smiling? Wow, things are even worse than I thought, sooo young, and this in Holland! Makes you wonder what little girls in LA are talking about these days. Sheesh… Anyway, how’s the not shaving working for you? I’ve lost count of the number of times I’ve tried that, looked at those long hairs superimposed on my super white leg skin and thought, no, this is not kultureel bepaald, this is just plain UGLY, no two ways about it! Ha ha, but if you can pull it off, I’ll be even more impressed with you than I already am. Let me know, OK? Ta my dear! xxx

    • Okay, so I have also finally reached that exact same moment when I looked down at my legs and thought: No. This has to end. So I went out and bought myself a shaver again.
      Perhaps it is the combination of skinny white legs with long hairs, but suddenly I could no longer care less about cultural norms and the possibility of me being brainwashed into them…some things are just plain ugly, as you say! Well put, my dear! We must fight our own rebellious nature and not give in to being so darn tegendraads, all the time ;)

      X

Laat een reactie achter bij Monique Reactie annuleren

Je e-mailadres wordt niet getoond.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑