wilma_and_betty_drive_fast_by_darcat1530-d35rlrj

Zesendertig jaar oud en ik leer auto rijden. Zes-en-dertig. Dat is twee keer achttien. Zulke rekensommetjes kan ik nog wel, gelukkig. Anders had ik die Theorie Examen ook niet in één keer gehaald. Uit mijn hoofd stampen gaat mij goed af. Of ik er iets van begrijp is een tweede. Het heeft iets meditatiefs, dat leren. Met weemoed denk ik terug aan de Mavo en de Havo, waar ik alles bij mekaar heb gestampt. Eigenlijk was het leven toen best simpel. Afgezien van de dagelijks terugkerende stress over mijn kleding keus dan. Zo heeft elk levensfase wel wat. Volgens mijn rij instructeur, Ed, heeft mijn huidige levensfase één groot, onoverkomelijke nadeel. Namelijk hoe ouder je wordt, hoe langzamer je nieuwe vaardigheden schijnt te kunnen leren. Los daarvan verdenkt hij mij ervan in een vorige leven een vrachtwagen chauffeur te zijn geweest. Helaas moet ik inmiddels onderkennen dat hij een punt heeft. Wat betreft mijn dalende leervermogen dan. Wellicht is het er ook nooit geweest, dat leervermogen. Stampen is immers niet leren. Ik doe geen uitspraken over vorige levens. Dat blijft speculatie.

Eerst nog even die Theorie Examen, voordat ik jullie mee naar de A10 loods om mijn rijvaardige nederlaag te tonen. Het is geen lichtzinnige toets. Vragen als; “Hoeveel meter bedraagt de remafstand bij een gereden snelheid van honderdtwintig kilometer per uur?” komen dan serieus voorbij. I kid you not. Welk weldenkend mens gaat dat nou uitrekenen? Terwijl hij een stilstaand auto van achter nadert, met zulks een snelheid? Ik kan daar echt mee zitten. Dan trap je toch gewoon keihard op de remmen? Of denk ik nu te simpel? Juist. Dat blijkt mijn probleem.  Ik denk te simpel. Of helemaal niet. Ofwel ik trap namelijk inderdaad keihard op de remmen en blijk vervolgens nog honderd meter ruimte over te hebben, tussen mij en bovengenoemde wagen. Daar storen de andere weggebruikers zich dan vervolgens aan. Wat ik op zich wel snap. Ofwel het omgekeerde is waar. Ik denk nog ruimte over te hebben maar lig ondertussen haast plat gedrukt onder de wielen van mijn voorganger. Consequent ben ik niet. Maar ik leef nog wel. Gelukkig.

Reactievermogen, daar draait alles om, op de snelweg. En nu, dames en heren, komen we op een cruciaal punt in mijn ontwikkeling als mens-zijnde. Naast dyslexie en dyscalculie, heb ik namelijk dyspraxie. Onderschat het niet. Dat deed ik voorheen. Tot ik mijzelf dus glorieus tegenkwam op de A10. Er begon mij iets te dagen, al rijdend op de ring. Wellicht is dat hele autorijden niet voor mij weggelegd. Kijk, als je een beetje onhandig bent, is dat nog overkomelijk. Ik heb mijn leven tot nu toe in elk geval prima overleefd. Zelfs met de kanker. Maar als je een kleine automaat bestuurt als zijnde een vrachtwagen chauffeur, dan heb je doorgaans wél een probleem. Zo niet een fatale. Op z’n minst is er dan iets mis met ruimtelijk inzicht. Tel daarbij enige diepte issues,  coördinatie plus balans stoornissen en niet te vergeten je slechte reactievermogen bij op en je begrijpt het meteen. Ik was een gevaar op de weg.

In de spiegels kijken, is ook zo’n ding. Ik kan dat niet zonder met mijn hoofd te draaien. Wat inhoudt dat die hele auto meegaat natuurlijk. Op zich niet erg op een landweggetje bij dertig kilometer per uur. Op de snelweg wordt het echter heel wat anders. Voertuigbeheersing. Is zo belangrijk. Ook met een automaatje. Op zich hebben Ed en ik hele interessante gesprekken, al rijden door Amsterdam. Zo weet ik nu veel meer over de Ramadan dan voorheen. Het enige nadeel is dat ik hierdoor enorm word afgeleid. Bochten neem ik, al verwikkeld in filosofisch gedebatteer, met zoveel ruimte dat ik op de andere weghelft beland. Hij is dan wel spiritueel ingesteld, zo verzekert Ed mij, doodgaan hoeft nochtans niet op deze manier. Het is ook mij een inspannende ervaring. Ik kom steevast trillend en moe uit de lessen vandaan. Wintersport vakantie, daar kan je het, het beste mee vergelijken, vind ik. Ook dan vraag ik mij verwilderd af, wáárom ik dit in godsnaam doe. Is het tot drie keer toe overleven van kanker mij niet genoeg? Moet ik mij nu ook nog zonder remmen van een berg afwerpen? Noem het een angststoornis, noem het common sense. Voor mij geldt; genoeg is genoeg.

Vroeger noemden ze het geheel bij mekaar Minimal Brain Damage, maar persoonlijk vind ik dat een beetje insulting. Hoe dan ook. Het houdt in, kort gezegd, dat prikkels die van buiten af komen langzamer verwerkt worden, waardoor je langzamer, dan wel volslagen verkeerd, reageert. Dat dit helpt niet bij de rij ervaring, moge duidelijk zijn. Met betrekking tot het autorijden is mij, al met al, het volgende duidelijk geworden. In de praktijk kom je jezelf tegen. Je kunt je niet langer achter de theorie verschuilen. Het is erop of eronder, achter het stuur. Verrekte spiegels in het leven. Je wilt het liever niet zien, en tóch moet je kijken. Net als bij een verkeersongeluk. En ook daar geldt; hoe meer bloed, hoe beter. Laten we wel wezen. Het ongemak van de eigen ondergang heeft altijd weer iets fascinerend. Of ligt dat nou aan mij?