AuteurNina Cookson

Verhuizen

is-2

Begin vorige week zaten mijn dochter en ik Jeugdjournaal te kijken. Samen op de bank. Ineens kwam er een item langs die mij trof als een blikseminslag bij onweer. Gelijk een oude, dorre boom vatte ik spontaan vlam en sprong daarbij zowaar uit mijn huid van ellende. Dit alles hield ik uiteraard zorgvuldig verborgen. Brits als ik in zulke gevallen ben, bleef ik keurig op de bank zitten. Aan mij was niets te zien. Intern echter, verkeerde ik in alle staten. Dit gevoel was mij vrij onbekend. Na enige innerlijk onderzoek kwam ik tot de wonderbaarlijke ontdekking dat hij ‘woede’ moest heten. Absurd, dacht ik bij mezelf. Dat heb ik anders nooit…

Verder lezen

Geluk

clover

“Je mag van geluk spreken dat je nog leeft”, zei de verpleger tegen hem toen hij wakker werd met negen gebroken ribben, een gekneusde nier,  een hersenschudding plus óók nog eens twee gebroken polsen- puur om de cocktail van kloterigheid compleet te maken.

“Alles wat hierna komt, is bijzaak”, voegde diezelfde verpleger er vervolgens vrolijk aan toe.

Verder lezen

Batmobiel

batmobile

Ik heb zojuist luizengepluist op school. We waren met drie moeders en dus binnen nó time klaar. Gelukkig. Ik zie er altijd tegenop, tegen dat gedoe, maar als ik er eenmaal ben, vind ik het (ondanks mezelf) vaak best gezellig. Helaas voor mij vergeet ik dat altijd direct na afloop. En dus moet ik – iedere keer opnieuw – mijn weerstand overwinnen. Wellicht helpt het schrijven van dit stukje als reminder, voor volgend jaar? Laten wij het hopen. Want er is mij één ding duidelijk geworden, sinds mijn dochter op school zit. Luizenpluizen doet niemand graag. Een openbaring! Werken is echter een uitstekend alibi met betrekking tot het vermijden van bepaalde vrijwillige zaken, zo is mij opgevallen. En ik werk niet…Kennelijk voel ik mij daarom steevast, met luidspreker en al, geroepen. Geheel onterecht, zo ben ik inmiddels van mening. En dus hield ik in eerste instantie  wijselijk mijn mond, toen de Opper Moeder (degene die alle mama’s en papa’s enthousiast maakt om dingen te doen waar ze eigenlijk helemaal geen zin in hebben) geheel vrijblijvend over de groepsapp opmerkte dat de meivakantie inmiddels voorbij was.

Verder lezen

Sesam, Open U

is

 

 

Als follow-up van mijn vorige post is het fijn, denk ik, om enige feedback te krijgen. Er is mij namelijk nogal eens gevraagd om de ‘juicy details’. Nou, bij deze. Ik geniet met volle teugen. Het loopt daarbij soms de spuigaten uit, zó juicy is het…Tis precies alsof ik mijn territorium besproei. Feitelijk hebben we het hier over tsunami proporties. Vlak na zo’n moment suprême wil daarom het volgende weleens door mijn hoofd spoken; ‘Verdomme, dit is een nieuwe IKEA matras…!’  Bovendien, dames en heren, zoveel handdoeken héb ik helemaal niet. Niet echt passie bevorderende gedachtes, maar als alleenstaand ouder met een uitkering heb ik – uiteraard – een beperkt budget. Daar moet dus serieus rekening mee worden gehouden. Om de haverklap een nieuw matras kopen, kàn ik mij gewoonweg niet veroorloven. Los van alle handdoeken die er doorheen gaan. Wat te doen? Hoe te handelen? Het houdt mij bezig, dit soort praktische zaken.

Verder lezen

Filter Bubble

8-maart

Na een scheiding komt onvermijdelijk het moment  waarin men beseft; en nu ben ik dus single. Bij de één duurt dit wellicht wat langer als bij de ander… Neem, bijvoorbeeld, mijzelf (ik neem graag mijzelf; dat is ook het hele concept van deze blog). Nu pas dringt het daadwerkelijk tot mij door, dat ik single ben. Een jaar na dato. Is dit standaard of wijk ik hierin ontzettend af van de norm? Geen flauw idee. Kijk, dat single zijn een logische gevolg is van een scheiding; allicht. Dat begrijp ik zelf ook wel. Bovendien heb ik onderhand (meerdere maal zelfs) mijn burgelijke staat voorbij zien komen op justitiële paperassen. Dus daar absoluut niet van. Alleen had ik er (tot nu toe) geen logische conclusies bijgetrokken, bij die vernieuwde burgelijke status van mij. Waarom in godesnaam niet, vraag ik me nu verwonderd af? Tja…Misschien zat ik midden in een scheiding? Hoe dan ook is er inmiddels wél een deurtje opengegaan bij mij, diep van binnen. Een deurtje waar ik graag doorheen wandel. Met alle gevolgen van dien…

Verder lezen

Volharding 1

 

is

Onlangs passeerde ik een boot (of de boot passeerde mij, wie zal het zeggen) waarop stond de – in mijn ogen – briljante naam; ‘Volharding 1′. Ik fietste langs het kanaal en had zware tegenwind. Erg Hollandse factoren waar ik helaas niet altijd tegenop gewassen ben, met mijn anderstalige bloed. Dan komt zo’n boot erg gelegen. Er verscheen zowaar een glimlach op mijn (lichtelijk verbeten) gezicht. Volharding 1! Fantastisch. Ik geef toe, er zullen vast wel poëtischer namen bestaan voor een boot, en misschien ook wel mooiere…Maar deze? Zo eentje die precies ALLES zegt wat er te zeggen valt? Een unicum, in mijn optiek. Absoluut een unicum. Hoe harder ik erover nadacht, hoe harder ik trapte en voor ik het wist, was ik de wind haast alweer vergeten. De tranen sprongen daarbij spontaan in mijn ogen en dat kwam niet enkel door de gure weersomstandigheden, kan ik U vertellen. Mijn keel kneep zich vervolgens dicht en het scheelde niet veel of ik was hardop, keihard; “JAAAAA” gaan gillen. Met alle gênante gevolgen van dien.

Verder lezen

Geconcentreerd Appelsap

flesje-appelsap-appelsientje1

In het kader van het door mij zo fel begeerde balans, heb ik de afgelopen week mijn hele huis geschilderd. In verschillende kleuren. Een zinnige zin formuleren lukte mij  toch niet en ik wilde jullie (en mezelf) niet belasten met onzinnigheden. Life is too short. Dus toen dacht ik; laat ik maar mijn hele huis gaan verven. De gang is inmiddels geel, waarvan één muurtje donkerroze (voor de afwisseling van al dat geel), mijn slaapkamer donkerblauw/turkoois en mijn dochters kamer roze. Ze heeft de tint zelf uitgezocht. Het heet ‘Plezierig’. En verdomd, het is inderdaad best plezant. Wat dat betreft heeft de Praxis helemaal gelijk. Waarom zou je iets geel noemen als het ook ‘Strand’ kan heten? Zo heet mijn donkerblauw/turkoois (volkomen terecht) ‘Diepzee’ en de donkerroze kleur heeft als schattige bijnaam ‘Bloos’. Blozend op het strand bekeken wij de donkere diepzee in plaats van mekander…Pure poëzie, wat mij betreft. Je zou bijna gaan denken dat ik de kleuren alleen op basis van hun benamingen heb gekozen – met totale disrespect voor de juiste kleur combinaties. Gelukkig voor ons hebben we én de juiste combinaties te pakken (voor zover ik dat als deels kleurenblind zijnde kan zien, althans) en hebben we bovendien ook nog eens nu een naaktstrand thema in huis. Wat wil een mens nog meer?

Verder lezen

T’wired

url

Er dan zijn er dagen als deze. Dagen wanneer ik me niet of nauwelijks kan verroeren. Als een kamerplant die dringend water nodig heeft zit ik, versuft en afwezig, op de bank. Af en toe heb ik zowaar een opleving, een moment van doelloze daadkracht. Onder invloed van zo’n verbijsterende vlaag van schijnbare energie, denk ik bij mezelf; ‘ik zou eens wat moeten doen‘. Nu ben ik helaas vrij goed afgericht en luister ik daarom (veel te vaak dan mij eigenlijk lief is) naar mijn hersenen, die – koppig als ze zijn – nog altijd beter menen te weten wat goed is voor mij dan ikzelf. Gehoorzaam sta ik dus rechtop. Alles aan mijn lijf doet echter zeer. Ik voel me net een oud wijf. Als zodanig kreunend loop ik daarom eerst naar de wc. Mijn blaas moet met enige regelmaat (en vooral op tijd) geleegd worden. Ook dáár is de rek er inmiddels uit. Eenmaal gezeten, pleeg ik mijn plasje. Vervolgens hijs ik mezelf omhoog en tracht ik mijn broek dicht te maken. De ene keer verloopt dit soepeler dan de andere keer.  Tegen de tijd dat ik de bank weer bereik is de vlaag van energie gelukkig meestal alweer overgewaaid . Vaak ben ik zelfs vergeten dat die er überhaupt was. En zo gaat het de godganse dag door. “Tot de dagelijkse doelen de proporties krijgen van een koekje en een kopje thee.” Hendrik Groen, leeftijd drieëntachtig, plus één kwart . Niet mijn woorden, helaas.

Verder lezen

Barbie

barbie

Vannochtend zei mijn dochter tegen mij, terwijl ze zichzelf uitvoerig in de spiegel bekeek (daar is zij heel erg goed in, zichzelf in de spiegel bekijken), vannochtend zei ze; ‘Mama, mijn bestie en ik (het woord alleen al) proberen zo min mogelijk te glimlachen. We willen geen rimpels.’ Ik verslikte mij haast in mijn tandpasta en wat volgde was een (voor haar) vervelende preek, die tot aan de klassendeur duurde. Hier kon zij mij, met behulp van de juf, behendig omzeilen door braaf aan tafel te gaan zitten en meteen in haar werk te duiken. Héél knap van haar. Vernuftig. Dat doet ze anders nooit. Wellicht moet ik haar wat vaker achter de vodden aanzitten met mijn ongezouten mening? Daar knapt eenieder klaarblijkelijk van op. Wat nu volgt is het verkorte versie van bovengenoemde ( in mijn ogen zeer bevlogen) preek. Het zit mij namelijk nog steeds erg hoog. En dan ben ik nog wel zo verstandig geweest om, eenmaal thuisgekomen, bloody Tension Tamer tea voor mezelf in te schenken – en niet die overheerlijk, maar oh zo slechte tweede kop koffie waar heel mijn lijf en wezen naar verlangt. Want dat zou natuurlijk slechts olie op mijn innerlijke vuur zijn. Dat besef ik heel goed. In al mijn volwassen wijsheid.

Verder lezen

Dansen

travolta

Onlangs ben ik wezen dansen. Dit moet niet worden onderschat. Dat doe ik dan ook zeker niet. Ik wijd er zelfs meteen een hele post aan. Het gebeurt namelijk niet zo heel erg vaak. En áls het gebeurt, dan is het ook meteen raak. Is het zo spectaculair dan, mijn gedans? Sla ik de omstanders kapot van verbazing en respect met mijn vurige (dan wel vunzige) moves? Helaas moet ik jullie teleurstellen. De meesten hebben mij wel een keer zien dansen en weten dus waar we het over hebben en voor de anderen volgt nu een, waarschijnlijk veel te eerlijke, verklaring van mijn gedrag op de dansvloer. Ik kan het gelukkig vrij simpel houden. Als koorddanseres zou ik het gewoonweg niet overleven. Zonder innerlijke balans, laat staan enige vorm van ritme, stort je namelijk al gauw naar beneden. En precies zó voelt het voor mij daar – op gelijk welke dansvloer dan ook. Alsof ik regelrecht een ravijn instort. Mijn interne stress poppetje balanceert gealameerd op een dun, wiebelig koordje. En de overkant blijft immer in duisternis verhuld. Ronduit stressvol, begrijp je.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑