8-maart

Na een scheiding komt onvermijdelijk het moment  waarin men beseft; en nu ben ik dus single. Bij de één duurt dit wellicht wat langer als bij de ander… Neem, bijvoorbeeld, mijzelf (ik neem graag mijzelf; dat is ook het hele concept van deze blog). Nu pas dringt het daadwerkelijk tot mij door, dat ik single ben. Een jaar na dato. Is dit standaard of wijk ik hierin ontzettend af van de norm? Geen flauw idee. Kijk, dat single zijn een logische gevolg is van een scheiding; allicht. Dat begrijp ik zelf ook wel. Bovendien heb ik onderhand (meerdere maal zelfs) mijn burgelijke staat voorbij zien komen op justitiële paperassen. Dus daar absoluut niet van. Alleen had ik er (tot nu toe) geen logische conclusies bijgetrokken, bij die vernieuwde burgelijke status van mij. Waarom in godesnaam niet, vraag ik me nu verwonderd af? Tja…Misschien zat ik midden in een scheiding? Hoe dan ook is er inmiddels wél een deurtje opengegaan bij mij, diep van binnen. Een deurtje waar ik graag doorheen wandel. Met alle gevolgen van dien…

Verder lezen