Jaar2018

Batmobiel

batmobile

Ik heb zojuist luizengepluist op school. We waren met drie moeders en dus binnen nó time klaar. Gelukkig. Ik zie er altijd tegenop, tegen dat gedoe, maar als ik er eenmaal ben, vind ik het (ondanks mezelf) vaak best gezellig. Helaas voor mij vergeet ik dat altijd direct na afloop. En dus moet ik – iedere keer opnieuw – mijn weerstand overwinnen. Wellicht helpt het schrijven van dit stukje als reminder, voor volgend jaar? Laten wij het hopen. Want er is mij één ding duidelijk geworden, sinds mijn dochter op school zit. Luizenpluizen doet niemand graag. Een openbaring! Werken is echter een uitstekend alibi met betrekking tot het vermijden van bepaalde vrijwillige zaken, zo is mij opgevallen. En ik werk niet…Kennelijk voel ik mij daarom steevast, met luidspreker en al, geroepen. Geheel onterecht, zo ben ik inmiddels van mening. En dus hield ik in eerste instantie  wijselijk mijn mond, toen de Opper Moeder (degene die alle mama’s en papa’s enthousiast maakt om dingen te doen waar ze eigenlijk helemaal geen zin in hebben) geheel vrijblijvend over de groepsapp opmerkte dat de meivakantie inmiddels voorbij was.

Verder lezen

Sesam, Open U

is

 

 

Als follow-up van mijn vorige post is het fijn, denk ik, om enige feedback te krijgen. Er is mij namelijk nogal eens gevraagd om de ‘juicy details’. Nou, bij deze. Ik geniet met volle teugen. Het loopt daarbij soms de spuigaten uit, zó juicy is het…Tis precies alsof ik mijn territorium besproei. Feitelijk hebben we het hier over tsunami proporties. Vlak na zo’n moment suprême wil daarom het volgende weleens door mijn hoofd spoken; ‘Verdomme, dit is een nieuwe IKEA matras…!’  Bovendien, dames en heren, zoveel handdoeken héb ik helemaal niet. Niet echt passie bevorderende gedachtes, maar als alleenstaand ouder met een uitkering heb ik – uiteraard – een beperkt budget. Daar moet dus serieus rekening mee worden gehouden. Om de haverklap een nieuw matras kopen, kàn ik mij gewoonweg niet veroorloven. Los van alle handdoeken die er doorheen gaan. Wat te doen? Hoe te handelen? Het houdt mij bezig, dit soort praktische zaken.

Verder lezen

Filter Bubble

8-maart

Na een scheiding komt onvermijdelijk het moment  waarin men beseft; en nu ben ik dus single. Bij de één duurt dit wellicht wat langer als bij de ander… Neem, bijvoorbeeld, mijzelf (ik neem graag mijzelf; dat is ook het hele concept van deze blog). Nu pas dringt het daadwerkelijk tot mij door, dat ik single ben. Een jaar na dato. Is dit standaard of wijk ik hierin ontzettend af van de norm? Geen flauw idee. Kijk, dat single zijn een logische gevolg is van een scheiding; allicht. Dat begrijp ik zelf ook wel. Bovendien heb ik onderhand (meerdere maal zelfs) mijn burgelijke staat voorbij zien komen op justitiële paperassen. Dus daar absoluut niet van. Alleen had ik er (tot nu toe) geen logische conclusies bijgetrokken, bij die vernieuwde burgelijke status van mij. Waarom in godesnaam niet, vraag ik me nu verwonderd af? Tja…Misschien zat ik midden in een scheiding? Hoe dan ook is er inmiddels wél een deurtje opengegaan bij mij, diep van binnen. Een deurtje waar ik graag doorheen wandel. Met alle gevolgen van dien…

Verder lezen

Volharding 1

 

is

Onlangs passeerde ik een boot (of de boot passeerde mij, wie zal het zeggen) waarop stond de – in mijn ogen – briljante naam; ‘Volharding 1′. Ik fietste langs het kanaal en had zware tegenwind. Erg Hollandse factoren waar ik helaas niet altijd tegenop gewassen ben, met mijn anderstalige bloed. Dan komt zo’n boot erg gelegen. Er verscheen zowaar een glimlach op mijn (lichtelijk verbeten) gezicht. Volharding 1! Fantastisch. Ik geef toe, er zullen vast wel poëtischer namen bestaan voor een boot, en misschien ook wel mooiere…Maar deze? Zo eentje die precies ALLES zegt wat er te zeggen valt? Een unicum, in mijn optiek. Absoluut een unicum. Hoe harder ik erover nadacht, hoe harder ik trapte en voor ik het wist, was ik de wind haast alweer vergeten. De tranen sprongen daarbij spontaan in mijn ogen en dat kwam niet enkel door de gure weersomstandigheden, kan ik U vertellen. Mijn keel kneep zich vervolgens dicht en het scheelde niet veel of ik was hardop, keihard; “JAAAAA” gaan gillen. Met alle gênante gevolgen van dien.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑