Jaar2017

Frankenstein

frankestein

In mijn eigen hoofd kan ik alles. Zo kan ik er bijvoorbeeld heel goed autorijden. Ik kan er zelfs zingen. Ik heb dan ook een steeds terugkerende dagdroom waarin ik beide skills uitstekend utiliseer door vrolijk zingend in de auto richting Frankrijk te rijden. Liefst met een hond naast me. Zo eentje met wapperende oren die uit het raam hangt. In werkelijkheid heb ik een kat, ben ik onlangs gezakt voor mijn rijbewijs en ben ik al mijn hele leven lang zeer amuzikaal. Een oud tante van mij (die het kon weten, als concertpianist zijnde) had bar weinig tijd nodig om, alleen in een kamer met mij plus haar geliefde piano, definitief vast te kunnen stellen dat ik niet muzikaal ben en dat ook nooit zal worden. Ik was zes jaar oud. Het vonnis was uitgesproken. Het punt is dat ik mijzelf die liedjes in mijn hoofd hoor zingen – en dan gaat het goed! Echt waar, in mijn hoofd zing ik als Neko Case, Feist én Tori Amos. En dat allemaal tegelijk. Zoals reeds gezegd: in mijn hoofd kan ik alles. Het probleem zit hem echter in het reproduceren. Dat is kennelijk niet zo evident.

Verder lezen

Nil Desperandum

paard

Nil Desperandum. Dat is de wapenspreuk van de familie Cookson. Een bewonderenswaardige spreuk, al zeg ik het zelf. De familiewapen, daarentegen, laat een paardenhoofd zien. Het waren paardenslachters uit Wales, oorspronkelijk. Voordat ze naar Zuid-Afrika gingen. Dus dat is er ook nog. Nil Desperandum en een paardenhoofd. Die twee vallen maar moeilijk met elkaar te rijmen, in mijn optiek. Zo’n paardenleven was absoluut géén pretje, moet je weten. Aan het eind van je (werkzame) leven werd je ‘knackerd’ verklaard en zonder pardon naar de knackery gebracht. Ofwel; het arme beest was op en werd om die reden afgeslacht. Daar sta je dan dus als paard, met je knackerd lijf. Afgedankt, afgeslacht en onthoofd. Maar… Nil Desperandum, jongens. Nil Desperandum! Was het een sadistische grap van de familie Cookson, paardenslachters pur sang? Of probeerden ze die beesten zo moed in te spreken alvorens hen naar de eeuwige grasvelden te sturen? Zoiets als zingend met de Titanic ten onder gaan? Ik kom er maar niet uit.

Verder lezen

De Inktvis

inktvis-plaatje-012

Hij staarde mij, met zijn ene oog, mistroostig aan vanuit de gootsteen waarin hij lag te dobberen. Zijn andere oog hing op zijn wang, als een traan. Ik zag hem zijn tentakels naar mij uitsteken om me mee te sleuren, de onpeilbare dieptes van de gootsteen in. Een nachtmerrie-achtige tocht dwars door de riolering van IJburg zou volgen, direkt naar zijn grot in het IJsselmeer. Hier zou hij me gevangen houden als slaaf. Om me pas na vele jaren van volmesting en treiterij heelhuids te veroberen. Dat die inktvis hartstikke dood was, deed hier helemaal niets aan af. Het is gewoon een Wetmatigheid der Natuur. Nina ziet slijmerige wezen, Nina rent gillend weg.  Wellicht dat het genetisch bepaald is? Gooi een spin of een muis mijn kant op en ik geef het liefde, een koosnaam en onderdak toe. Zo zitten mijn IJburgse ramen vól met spinnen, die elk onderhand een eigen naam plus familie geschiedenis hebben. Ik peins er inmiddels niet meer over om de ramen te lappen. Dat zou hun kolonie alleen maar verstoren. Bovendien scheelt het mij een hoop gedoe, natuurlijk. Dat ook. Maar die inktvis, die kon ik niet met zo’n zelfde laissez-faire houding laten dobberen, daar in de gootsteen. Het was hem óf mij. Dames en heren… Ik moet helaas bekennen. De Inktvis won. Ondanks zijn dode status. Wat volgt is het relaas van zijn overwinning.

Verder lezen

Kamikaze

kamikaze-big-picture-design-canvas

Toen ik IJburg voor het eerst zag, waren mijn eerste woorden; “Begraaf me liever levend.” Ik zag voor mij een kale, winderige vlakte waar duidelijk niks te beleven viel. Behalve veel wind dus.  Maar ik doe het gewoon nog! Ondanks alles, dames en heren, leef ik voort op bloody IJburg. Gescheiden, dat wel. Maar niet levend begraven. Het is me een wonder. Nog zo’n wonder; de scan uitslag was goed. Ik mag van de doktoren weer een jaartje verder. Verheugd als ik uiteraard ben, moet ik dit toch weer even verwerken. Het zet mij eerder aan het denken dan aan het feestvieren, eerlijk gezegd. Nu heb ik die neiging in het leven zowieso, maar het is duidelijk iets versterkt nu. Je stelt je toch ergens op in. Namelijk het ergste. Ik dan tenminste. Tis precies alsof ik wakker wordt uit een nachtmerrie en verbaasd om me heen kijk. Is dit mijn leven? Mag ik die écht houden? Ja dus. Dit is mijn leven. En ik mag die, voorlopig althans, houden.

Verder lezen

Demons

shining460

Bijna ging ik jullie weer lastig vallen met nog een vervolg op mijn scan ervaring. Ik kan een hoop halen, uit een zo’n ziekenhuis bezoek. Let maar eens op! Maar ik hou me in. Op den duur wordt een ander onderwerp wenselijk. Ook voor mij. Ik wacht namelijk alweer drie weken op de uitslag. Het zou vier weken hebben geduurd, maar ik heb gebeld en gezegd dat mij dat écht te ver ging. Ðat kan ik jullie niet aandoen. Dus hebben ze mijn afspraak vervroegd naar drie weken. Zeer schappelijk van ze. Ondertussen weet ik mij geen raad. Ja, de laatste uitzaaingen waren inderdaad acht jaar geleden. Ja, ja, ja en nog eens, verdorie: JA. Dat wéét ik. Maar toch. Hardnekkig is mijn hoofd. En in mijn hoofd zit, ondanks het feit dat ik nog leef, het volgende; “Twintig procent overleeft de eerste vijf jaar na diagnose. Daarna worden de percentages steeds kleiner”.  Als ik zo’n zinnetje midden in de nacht tegenkom, ben ik nergens veilig. Nog zo’n zinnetje die ‘s nachts blijft spoken: “Het is niet een kwestie óf het terugkomt, maar wannéér”. Er bestaat geen verstopplek, voor zoiets. Hij zal je altijd vinden. Feitelijk ben ik door de oog van het naald gekropen. En kruip ik nog steeds.

 

Verder lezen

Ademnood

the-best-country-songs-about-angels

De Stilteruimte heeft mij, voor het komende jaar althans, genoeg inzichten verschaft. Ik besluit dapper om de mensheid weer op te zoeken. Maar al gauw heb ik spijt van mijn impulsieve verhuizing. De hoeveelheid aan witte jassen neemt plotsklaps alarmerend toe. Ik krijg er bijna een hartverzakking van. Zoveel artsen tegelijk! Het lijkt wel een kudde losgelaten lente koeien. Dit kan slechts één van twee dingen betekenen. Ofwel er is een ramp gebeurd. Ofwel het is lunch tijd. Dat laatste lijkt mij eerder het geval, gezien de opgewekte gezichten. Dit zijn duidelijk geen ramp doctoren, maar hongerige doctoren. Studenten, radiologen, co-assistentes, verpleegsters, artsen, professoren, noem maar op, stiefelen met z’n allen enthousiast voorbij. De verscheidenheid is enorm. Gelukkig voor mij zijn het dus wél, over het algemeen, volijke medici. Stress is namelijk zeer besmettelijk en mijn niveaus zitten al vrij hoog. Zittend op mijn plastic bankje, nog altijd wachtend op de scan, bekijk ik de toestromende hordes.  Ja, lunch time in het LUMC heeft veel weg van grazing time in the African Bush. Ik zou er bijna een foto van maken, maar ik heb mijn mobiel niet bij me. Daar baal ik nog steeds van, ondanks mijn verblijf in de Stilteruimte.

Verder lezen

Stilteruimte

yoga 6

De Stilteruimte van het LUMC. Ik zit er. Al een aantal uur.  Ik kom hier graag, wanneer ik in Leiden ben voor mijn jaarlijkse scan, daar niet van. Maar zó lang, dat had van mij ook weer niet gehoeven. Vannochtend vroeg ben ik echter in alle haast de deur uitgegaan zonder mobiel.  Eerst was ik panisch. Alsof ik een ledemaat had verloren, zo voelde het ongeveer. Vervolgens daalde er een soort rust over me heen. Ik dacht, wat kan me gebeuren? Ik leef toch nog? Nou dan. Doe eens gek. Geniet van die rust. Dus dat deed ik. Maar zodoende heb ik wél HET berichtje gemist van de arts assistent. Helaas werd de scan uitgesteld, tot vanmiddag. Ik had dus ook veel later de deur uit kunnen gaan. In plaats daarvan zit ik hier alwéér, te wachten. Alle wegen leiden naar Rome, zeggen ze. In mijn geval, leiden ze echter allemaal naar de Stilteruimte van het LUMC. Alsof het leven mij wat wil zeggen.

Verder lezen

Autorijles

 wilma_and_betty_drive_fast_by_darcat1530-d35rlrj

Zesendertig jaar oud en ik leer auto rijden. Zes-en-dertig. Dat is twee keer achttien. Zulke rekensommetjes kan ik nog wel, gelukkig. Anders had ik die Theorie Examen ook niet in één keer gehaald. Uit mijn hoofd stampen gaat mij goed af. Of ik er iets van begrijp is een tweede. Het heeft iets meditatiefs, dat leren. Met weemoed denk ik terug aan de Mavo en de Havo, waar ik alles bij mekaar heb gestampt. Eigenlijk was het leven toen best simpel. Afgezien van de dagelijks terugkerende stress over mijn kleding keus dan. Zo heeft elk levensfase wel wat. Volgens mijn rij instructeur, Ed, heeft mijn huidige levensfase één groot, onoverkomelijke nadeel. Namelijk hoe ouder je wordt, hoe langzamer je nieuwe vaardigheden schijnt te kunnen leren. Los daarvan verdenkt hij mij ervan in een vorige leven een vrachtwagen chauffeur te zijn geweest. Helaas moet ik inmiddels onderkennen dat hij een punt heeft. Wat betreft mijn dalende leervermogen dan. Wellicht is het er ook nooit geweest, dat leervermogen. Stampen is immers niet leren. Ik doe geen uitspraken over vorige levens. Dat blijft speculatie.

Verder lezen

Zeemeermin

cartoon-mermaid-799837

Zaterdag liepen we naar theaterles. Mijn dochter en ik. Het regende. Ze had zich voor de gelegenheid goed aangekleed. Een sjaal, een muts, handschoenen, een regenjas en uiteraard ook een paraplu sierden haar verschijning. Ze liep er prachtig bij, vond ik. Toegegeven, ik heb bar weinig verstand van kleding keuzes. Laatst zei ze tegen mij, toen ik mee hoopvol aankleedde voor een feestje; “Mama, dat is een onnozel shirt.” Ik keek omlaag en besefte dat ze gelijk had. Plotsklaps was ik weer zestien jaar oud en werd ik uitgelachen. De kledingstukken op zich waren altijd wel leuk, daar niet van. Meestal kwamen ze regelrecht uit de verkleeddoos op zolder. De combinaties, dáár ging het vaak mis. En dat is nog steeds zo, volgens sommigen. Waaronder mijn dochter van zeven dus. Ondanks haar superieure stijlkennis, meende ik in deze situatie terecht een bijdrage te kunnen leveren.  We verschillen niet voor niets dertig jaar, toch? En dus deelde ik hem, mijn bijdrage. Met enige voorzichtigheid, dat wel. Ik ben inmiddels gewend aan haar weinig tactvolle tongval.

Verder lezen

Karma Yogi

schroeders-piano

Tegenwoordig maak ik wekelijks schoon bij de yogaschool om de hoek. In ruil voor gratis les. Karma Yoga heet dat. Ik vind het een goeie deal. Als alleenstaand ouder met een uitkering kan ik zulke Karma deals wel gebruiken.
Maandagmorgen breng ik dus eerst mijn dochter naar de gymles, waar ik mijn best moet doen om mijn geduld te bewaren terwijl ze zich enthousiast op haar vriendinnen stort in plaats van zich om te kleden. Vervolgens, als die klus geklaard is, pak ik zo snel mogelijk mijn fiets en haast ik mij al zwetend richting de yogaschool. Ik voel mij dan net echt. Ouder met Haast. Alsof ik ook een baan heb. Niet dat ik een baan wil.  Don’t get me wrong. Maar het staat zo leuk.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑