Maandoktober 2017

T’wired

url

Er dan zijn er dagen als deze. Dagen wanneer ik me niet of nauwelijks kan verroeren. Als een kamerplant die dringend water nodig heeft zit ik, versuft en afwezig, op de bank. Af en toe heb ik zowaar een opleving, een moment van doelloze daadkracht. Onder invloed van zo’n verbijsterende vlaag van schijnbare energie, denk ik bij mezelf; ‘ik zou eens wat moeten doen‘. Nu ben ik helaas vrij goed afgericht en luister ik daarom (veel te vaak dan mij eigenlijk lief is) naar mijn hersenen, die – koppig als ze zijn – nog altijd beter menen te weten wat goed is voor mij dan ikzelf. Gehoorzaam sta ik dus rechtop. Alles aan mijn lijf doet echter zeer. Ik voel me net een oud wijf. Als zodanig kreunend loop ik daarom eerst naar de wc. Mijn blaas moet met enige regelmaat (en vooral op tijd) geleegd worden. Ook dáár is de rek er inmiddels uit. Eenmaal gezeten, pleeg ik mijn plasje. Vervolgens hijs ik mezelf omhoog en tracht ik mijn broek dicht te maken. De ene keer verloopt dit soepeler dan de andere keer.  Tegen de tijd dat ik de bank weer bereik is de vlaag van energie gelukkig meestal alweer overgewaaid . Vaak ben ik zelfs vergeten dat die er überhaupt was. En zo gaat het de godganse dag door. “Tot de dagelijkse doelen de proporties krijgen van een koekje en een kopje thee.” Hendrik Groen, leeftijd drieëntachtig, plus één kwart . Niet mijn woorden, helaas.

Verder lezen

Barbie

barbie

Vannochtend zei mijn dochter tegen mij, terwijl ze zichzelf uitvoerig in de spiegel bekeek (daar is zij heel erg goed in, zichzelf in de spiegel bekijken), vannochtend zei ze; ‘Mama, mijn bestie en ik (het woord alleen al) proberen zo min mogelijk te glimlachen. We willen geen rimpels.’ Ik verslikte mij haast in mijn tandpasta en wat volgde was een (voor haar) vervelende preek, die tot aan de klassendeur duurde. Hier kon zij mij, met behulp van de juf, behendig omzeilen door braaf aan tafel te gaan zitten en meteen in haar werk te duiken. Héél knap van haar. Vernuftig. Dat doet ze anders nooit. Wellicht moet ik haar wat vaker achter de vodden aanzitten met mijn ongezouten mening? Daar knapt eenieder klaarblijkelijk van op. Wat nu volgt is het verkorte versie van bovengenoemde ( in mijn ogen zeer bevlogen) preek. Het zit mij namelijk nog steeds erg hoog. En dan ben ik nog wel zo verstandig geweest om, eenmaal thuisgekomen, bloody Tension Tamer tea voor mezelf in te schenken – en niet die overheerlijk, maar oh zo slechte tweede kop koffie waar heel mijn lijf en wezen naar verlangt. Want dat zou natuurlijk slechts olie op mijn innerlijke vuur zijn. Dat besef ik heel goed. In al mijn volwassen wijsheid.

Verder lezen

Dansen

travolta

Onlangs ben ik wezen dansen. Dit moet niet worden onderschat. Dat doe ik dan ook zeker niet. Ik wijd er zelfs meteen een hele post aan. Het gebeurt namelijk niet zo heel erg vaak. En áls het gebeurt, dan is het ook meteen raak. Is het zo spectaculair dan, mijn gedans? Sla ik de omstanders kapot van verbazing en respect met mijn vurige (dan wel vunzige) moves? Helaas moet ik jullie teleurstellen. De meesten hebben mij wel een keer zien dansen en weten dus waar we het over hebben en voor de anderen volgt nu een, waarschijnlijk veel te eerlijke, verklaring van mijn gedrag op de dansvloer. Ik kan het gelukkig vrij simpel houden. Als koorddanseres zou ik het gewoonweg niet overleven. Zonder innerlijke balans, laat staan enige vorm van ritme, stort je namelijk al gauw naar beneden. En precies zó voelt het voor mij daar – op gelijk welke dansvloer dan ook. Alsof ik regelrecht een ravijn instort. Mijn interne stress poppetje balanceert gealameerd op een dun, wiebelig koordje. En de overkant blijft immer in duisternis verhuld. Ronduit stressvol, begrijp je.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑