Maandseptember 2017

Koelkast Inauguratie

et

De koelkast is GROOT. En mijn dank ook. Bovendien is hij blinkend zilver (de koelkast welteverstaan). De kleur van mijn genoegen daarentegen is glinsterend goud met sterretjes erop. En zelfs dàt is bij lange na niet schoon genoeg om uiting te geven aan mijn onmetelijke erkentelijkheid. Want soms, dames en heren, soms werpt het leven zoiets wonderlijks in je schoot dat je er stil van wordt. Dusdanig stil en beduusd ben ik onderhand dat ik wel moet gaan schrijven om het te verwerken. Ik heb namelijk een koelkast gekregen. Ja, dat lezen jullie goed. Gekregen. En nee, dan hebben wij het dus niet over een oud, klein, afgedankt geval welk tig jaren lag te vereenzamen achterin iemands schuur en daar, bij wijze van opslag der gereedschap, uitstekend dienst deed todat hij werd opgeroepen om elders (lees; bij mij) in service te gaan. Waar hij vervolgens, geheel buiten zijn gebruikelijke comfort zone, aan een burnout (lees: kortsluiting) bezwijkt. Beslist niet. Alhoewel ik daar ook heel blij mee was geweest. Afgezien van die onvermijdelijke bezwijking dan. Maar daar hoef ik me dus absoluut geen zorgen meer over te maken. Sterker nog, ik heb een garantie waarop staat dat hij de komende tien jaar geen burnout mag hebben. Het is verboden! Want, ladies and gents van het internet, ik heb gekregen een NIEUW exemplaar.

Verder lezen

De Floepie die Foetsie was

walkabout

Floepie Een en Floepie Twee dus. Op een gegeven moment werd duidelijk dat de aanwezige Floepie een mini klein littekentje had op zijn (of haar) linkerachterpoot. Aha! We hadden er te maken met slechts één. Ze wisselden mekaar dus niet af om mij gek te maken. Dat was jammer want, ondanks de ietwat nare bevestiging van mijn paranoia, zou mij dat in elk geval schelen met zorgen. Hun gender is mij eerlijk gezegd nooit helemaal duidelijk geworden en is eigenlijk ook irrelvant in het groter geheel…voor mijn eigen gemak heb ik ze maar tot kater benoemd. Gewoon omdat ik kaders prettig vind. Geeft rust en duidelijk in het leven, ook al zijn ze niet per definitie ergens op gebaseerd. Maar zo’n gek, klein littekentje, die konden ze toch niet allebei hebben? Dat leek mij stug. Hoewel, ze zeggen dat identieke tweelingen vaak dezelfde pijnen voelen… Nu kan dat wel zo zijn, maar daadwerkelijk dezelfde fysieke verschijnselen vertonen gaat mij dan toch nét een stapje te ver. Ook ik heb mijn grenzen. Zij waren dus beslist niet een-en-dezelfde wezen, twee keer tot uiting gebracht in de materiele wereld. Nee. Dit was vele malen erger! Er was er eentje foetsie. Dat moest haast wel. Wat te doen?

Verder lezen

Verlicht

dae8c8716d0e632d83894f3043941035-onthoofde-buddha

Mijn Buddha beeld is onthoofd door Toby de Kat, tijdens zijn dagelijks portie sjezen door het huis. Ondanks zijn recente sterilizatie rent hij nog steeds regelmatig rond als een kip zonder kop. Gelukkig wel een stuk minder, maar toch. Ach, ik neem het hem niet kwalijk. Het is en blijft een kat . En een jonkie nog, bovendien. Ik ben er dan ook mee opgehouden mezelf af te vragen of zijn spastisch geren een spiegel is vóór dan wel een reactie is óp mijn eigen (immer aanwezige) innerlijke onrust. Dat soort gedachten leiden mij slechts naar een diepe moeras, de Navel genaamd, waar ik vervolgens in dreig te verdrinken als ik er te lang in staar en dat is nooit zo leuk gebleken. Het is verdomd lastig klimmen, uit zo’n moeras. Maar dat geren dus. Het heeft nogal wat gevolgen. Gevolg Nummer Een is dat ik alle planten naar de balkon heb gebonjourd, waar ze nu tesamen een nutteloze dood sterven, gezien zij niet zijn gemaakt voor het leven in ‘de Natuur’. Het zijn immers kamerplanten. Maar dood gingen ze tóch, dankzij Toby’s archeologische ambities in de potgrond. Gevolg Nummer Twee is dat er nogal wat voorwerpen sneuvelen. Waaronder dus Buddha. En ik was er zo blij mee! Keek er elke dag trouw naar, in de hoop dat zijn rust enigzins op mij zou gaan afstralen. Wat het nooit echt deed, overigens, maar een mens mag immer hoopvol blijven. Toch?

Verder lezen

Goudlokje en de Twee Floepies

ricitos-de-oro-y-los-tres-osos-3-2-s-307x512

Het zat zo. Er warens eens Twee Floepies. Floepie Een en Floepie Twee, respectievelijk. Dat zij fysiek niet van mekaar te onderscheiden waren en daarbij dus geen eigen naam verdienden, bewezen zij feilloos door ook geen eigen identiteit te bezitten. Ik mocht afgelopen zomer een tijdje in hun huisje bivakkeren (een riante bedoeling overigens, net gebouwd geheel volgens milieu vriendelijke voorschriften en daarmee ook enige overeenkomsten vertonend met een Zweedse sauna, hetgeen niet onplezant te noemen was) en daarbij mocht ik dus voor deze Twee Floepies zorgen. Dit was echter niet zo evident als je zou denken, gezien hun identieke gelijkenis. Hier waren zij zich natuurlijk maar al te zeer van bewust. In eerste instantie kamen zij dan om de beurt hun eten halen. Steeds zag ik slechts één Floepie tegelijk. Ze wisselden mekaar expres af, die verrekte beestjes! Ik wist het zeker. Mij om de tuin leiden… Heel letterlijk ook, want ik héb me toch die tuin doorgelopen! Alsof een dikke zwarte kater zich onder een onvolgroeide rozenboom zou kunnen verschuilen, maar goed. Ze bleven hoe dan ook zoek. Uren heb ik daar gezeten, met de krant (een voordeel is dat ik nu wel weer op de hoogte ben, wat ik anders nooit ben) van een glaasje zeer goede wijn nippend, mij afvragend welke Floepie dit nu weer was.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑