Maandaugustus 2017

The Key

buddhakey

Het is me wat. Mag je op het huis passen van een vakantie vierende vriendin en dan raak je haar huissleutel kwijt. Dat daarbij ook jouw huissleutels in het niets lijken te zijn opgelost is op dat moment uiteraard slechts bijzaak. Haar sleutels daarentegen…Nondedju! Mijn hart krimpt nu nóg ineen van schaamte. Spijtig is het. Zeer, zéér spijtig. Maar goed. Mezelf erover opwinden haalt niets uit. Ze blijven zoek. Inmiddels heb ik ze laten bijmaken (er was gelukkig een buurvrouw thuis die ook een kopie bezat) en ben er redelijk overheen. Destijds echter, midden in mijn wanhoop, heb ik stad en land afgezocht om die dingen te vinden. Ben zelfs naar de politie gegaan. Er blijkt dus serieus een politie bureau te zijn, midden in hartje stad, waar men gevonden sleutels heen brengt (mits ze gevonden worden en de vinder zo eerlijk is, althans). Who knew? Ik niet, in elk geval. Briljant, vind ik het. Niet dat ik zo zeer heb genoten van de ervaring (vergeet niet, ik zat nog midden in mijn wanhoop) als wel dat ik mij er door geïnspireerd voelde raken. Nu kan ik dat zowieso al vrij snel hebben in het leven, dat ik ergens geïnspireerd door geraak. Een kleinigheid overkomt me, en dan moet ik het beschrijven, verwoorden en daarmee dus ook verteren. Want dáár gaat het uiteindelijk om in het leven: de vertering. Bij deze dus. Laten wij eens samen dit voorval verteren. Gezelliger kan haast niet.

Verder lezen

De Poep van de Duif

400px-duif

We zitten met z’n drietjes op de grond te puzzelen. Dochter, vriendin R, plus ik zelf. Een gemoedelijk, geconcentreerde samenzijn waar wij gedrieën van genieten. ‘Waar is de poep van de duif?’ klinkt het in één keer. Dochter kijkt mij enigzins verward aan. De wat? Moet zij nu serieus duivenpoep zoeken? Maar nèè…. R zoekt de duif zijn billen, natuurlijk. Dat snapt toch iedereen! Hilariteit alom. Dochter is meteen geïnspireerd en begint uit volle borst te zingen….’de poep van de duif was zoek maar de kakka lag verspreid’. Hier hoort uiteraard ook een dansje bij.  Mijn zeven jarige zelf verschuilt zich gelukkig nooit zo heel erg ver van mijn oppervlakte en ik vermaak mij dus uitstekend, onder deze culturele omstandigheden. Ondanks dit korte intermezzo, lukt het ons óók nog eens om de puzzel af te krijgen. Getuige een bijzondere doorzettingsvermogen welk doorgaans helemaal niet zo evident is op een vakantie (met dames van zeven jaar). Een vakantie in Zeeuws Vlaanderen, of all places. Ooit ben ik het gillend ontvlucht. Om vervolgens minstens één keer per jaar terug te keren. Wat zal dat toch zijn met het Zeeuwse? Ik moet het eens nader onderzoeken.

Verder lezen

Frankenstein

frankestein

In mijn eigen hoofd kan ik alles. Zo kan ik er bijvoorbeeld heel goed autorijden. Ik kan er zelfs zingen. Ik heb dan ook een steeds terugkerende dagdroom waarin ik beide skills uitstekend utiliseer door vrolijk zingend in de auto richting Frankrijk te rijden. Liefst met een hond naast me. Zo eentje met wapperende oren die uit het raam hangt. In werkelijkheid heb ik een kat, ben ik onlangs gezakt voor mijn rijbewijs en ben ik al mijn hele leven lang zeer amuzikaal. Een oud tante van mij (die het kon weten, als concertpianist zijnde) had bar weinig tijd nodig om, alleen in een kamer met mij plus haar geliefde piano, definitief vast te kunnen stellen dat ik niet muzikaal ben en dat ook nooit zal worden. Ik was zes jaar oud. Het vonnis was uitgesproken. Het punt is dat ik mijzelf die liedjes in mijn hoofd hoor zingen – en dan gaat het goed! Echt waar, in mijn hoofd zing ik als Neko Case, Feist én Tori Amos. En dat allemaal tegelijk. Zoals reeds gezegd: in mijn hoofd kan ik alles. Het probleem zit hem echter in het reproduceren. Dat is kennelijk niet zo evident.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑