Maandjuni 2017

Ademnood

the-best-country-songs-about-angels

De Stilteruimte heeft mij, voor het komende jaar althans, genoeg inzichten verschaft. Ik besluit dapper om de mensheid weer op te zoeken. Maar al gauw heb ik spijt van mijn impulsieve verhuizing. De hoeveelheid aan witte jassen neemt plotsklaps alarmerend toe. Ik krijg er bijna een hartverzakking van. Zoveel artsen tegelijk! Het lijkt wel een kudde losgelaten lente koeien. Dit kan slechts één van twee dingen betekenen. Ofwel er is een ramp gebeurd. Ofwel het is lunch tijd. Dat laatste lijkt mij eerder het geval, gezien de opgewekte gezichten. Dit zijn duidelijk geen ramp doctoren, maar hongerige doctoren. Studenten, radiologen, co-assistentes, verpleegsters, artsen, professoren, noem maar op, stiefelen met z’n allen enthousiast voorbij. De verscheidenheid is enorm. Gelukkig voor mij zijn het dus wél, over het algemeen, volijke medici. Stress is namelijk zeer besmettelijk en mijn niveaus zitten al vrij hoog. Zittend op mijn plastic bankje, nog altijd wachtend op de scan, bekijk ik de toestromende hordes.  Ja, lunch time in het LUMC heeft veel weg van grazing time in the African Bush. Ik zou er bijna een foto van maken, maar ik heb mijn mobiel niet bij me. Daar baal ik nog steeds van, ondanks mijn verblijf in de Stilteruimte.

Verder lezen

Stilteruimte

yoga 6

De Stilteruimte van het LUMC. Ik zit er. Al een aantal uur.  Ik kom hier graag, wanneer ik in Leiden ben voor mijn jaarlijkse scan, daar niet van. Maar zó lang, dat had van mij ook weer niet gehoeven. Vannochtend vroeg ben ik echter in alle haast de deur uitgegaan zonder mobiel.  Eerst was ik panisch. Alsof ik een ledemaat had verloren, zo voelde het ongeveer. Vervolgens daalde er een soort rust over me heen. Ik dacht, wat kan me gebeuren? Ik leef toch nog? Nou dan. Doe eens gek. Geniet van die rust. Dus dat deed ik. Maar zodoende heb ik wél HET berichtje gemist van de arts assistent. Helaas werd de scan uitgesteld, tot vanmiddag. Ik had dus ook veel later de deur uit kunnen gaan. In plaats daarvan zit ik hier alwéér, te wachten. Alle wegen leiden naar Rome, zeggen ze. In mijn geval, leiden ze echter allemaal naar de Stilteruimte van het LUMC. Alsof het leven mij wat wil zeggen.

Verder lezen

Autorijles

 wilma_and_betty_drive_fast_by_darcat1530-d35rlrj

Zesendertig jaar oud en ik leer auto rijden. Zes-en-dertig. Dat is twee keer achttien. Zulke rekensommetjes kan ik nog wel, gelukkig. Anders had ik die Theorie Examen ook niet in één keer gehaald. Uit mijn hoofd stampen gaat mij goed af. Of ik er iets van begrijp is een tweede. Het heeft iets meditatiefs, dat leren. Met weemoed denk ik terug aan de Mavo en de Havo, waar ik alles bij mekaar heb gestampt. Eigenlijk was het leven toen best simpel. Afgezien van de dagelijks terugkerende stress over mijn kleding keus dan. Zo heeft elk levensfase wel wat. Volgens mijn rij instructeur, Ed, heeft mijn huidige levensfase één groot, onoverkomelijke nadeel. Namelijk hoe ouder je wordt, hoe langzamer je nieuwe vaardigheden schijnt te kunnen leren. Los daarvan verdenkt hij mij ervan in een vorige leven een vrachtwagen chauffeur te zijn geweest. Helaas moet ik inmiddels onderkennen dat hij een punt heeft. Wat betreft mijn dalende leervermogen dan. Wellicht is het er ook nooit geweest, dat leervermogen. Stampen is immers niet leren. Ik doe geen uitspraken over vorige levens. Dat blijft speculatie.

Verder lezen

Zeemeermin

cartoon-mermaid-799837

Zaterdag liepen we naar theaterles. Mijn dochter en ik. Het regende. Ze had zich voor de gelegenheid goed aangekleed. Een sjaal, een muts, handschoenen, een regenjas en uiteraard ook een paraplu sierden haar verschijning. Ze liep er prachtig bij, vond ik. Toegegeven, ik heb bar weinig verstand van kleding keuzes. Laatst zei ze tegen mij, toen ik mee hoopvol aankleedde voor een feestje; “Mama, dat is een onnozel shirt.” Ik keek omlaag en besefte dat ze gelijk had. Plotsklaps was ik weer zestien jaar oud en werd ik uitgelachen. De kledingstukken op zich waren altijd wel leuk, daar niet van. Meestal kwamen ze regelrecht uit de verkleeddoos op zolder. De combinaties, dáár ging het vaak mis. En dat is nog steeds zo, volgens sommigen. Waaronder mijn dochter van zeven dus. Ondanks haar superieure stijlkennis, meende ik in deze situatie terecht een bijdrage te kunnen leveren.  We verschillen niet voor niets dertig jaar, toch? En dus deelde ik hem, mijn bijdrage. Met enige voorzichtigheid, dat wel. Ik ben inmiddels gewend aan haar weinig tactvolle tongval.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑