Jaar2017

Geconcentreerd Appelsap

flesje-appelsap-appelsientje1

In het kader van het door mij zo fel begeerde balans, heb ik de afgelopen week mijn hele huis geschilderd. In verschillende kleuren. Een zinnige zin formuleren lukte mij  toch niet en ik wilde jullie (en mezelf) niet belasten met onzinnigheden. Life is too short. Dus toen dacht ik; laat ik maar mijn hele huis gaan verven. De gang is inmiddels geel, waarvan één muurtje donkerroze (voor de afwisseling van al dat geel), mijn slaapkamer donkerblauw/turkoois en mijn dochters kamer roze. Ze heeft de tint zelf uitgezocht. Het heet ‘Plezierig’. En verdomd, het is inderdaad best plezant. Wat dat betreft heeft de Praxis helemaal gelijk. Waarom zou je iets geel noemen als het ook ‘Strand’ kan heten? Zo heet mijn donkerblauw/turkoois (volkomen terecht) ‘Diepzee’ en de donkerroze kleur heeft als schattige bijnaam ‘Bloos’. Blozend op het strand bekeken wij de donkere diepzee in plaats van mekander…Pure poëzie, wat mij betreft. Je zou bijna gaan denken dat ik de kleuren alleen op basis van hun benamingen heb gekozen – met totale disrespect voor de juiste kleur combinaties. Gelukkig voor ons hebben we én de juiste combinaties te pakken (voor zover ik dat als deels kleurenblind zijnde kan zien, althans) en hebben we bovendien ook nog eens nu een naaktstrand thema in huis. Wat wil een mens nog meer?

Verder lezen

T’wired

url

Er dan zijn er dagen als deze. Dagen wanneer ik me niet of nauwelijks kan verroeren. Als een kamerplant die dringend water nodig heeft zit ik, versuft en afwezig, op de bank. Af en toe heb ik zowaar een opleving, een moment van doelloze daadkracht. Onder invloed van zo’n verbijsterende vlaag van schijnbare energie, denk ik bij mezelf; ‘ik zou eens wat moeten doen‘. Nu ben ik helaas vrij goed afgericht en luister ik daarom (veel te vaak dan mij eigenlijk lief is) naar mijn hersenen, die – koppig als ze zijn – nog altijd beter menen te weten wat goed is voor mij dan ikzelf. Gehoorzaam sta ik dus rechtop. Alles aan mijn lijf doet echter zeer. Ik voel me net een oud wijf. Als zodanig kreunend loop ik daarom eerst naar de wc. Mijn blaas moet met enige regelmaat (en vooral op tijd) geleegd worden. Ook dáár is de rek er inmiddels uit. Eenmaal gezeten, pleeg ik mijn plasje. Vervolgens hijs ik mezelf omhoog en tracht ik mijn broek dicht te maken. De ene keer verloopt dit soepeler dan de andere keer.  Tegen de tijd dat ik de bank weer bereik is de vlaag van energie gelukkig meestal alweer overgewaaid . Vaak ben ik zelfs vergeten dat die er überhaupt was. En zo gaat het de godganse dag door. “Tot de dagelijkse doelen de proporties krijgen van een koekje en een kopje thee.” Hendrik Groen, leeftijd drieëntachtig, plus één kwart . Niet mijn woorden, helaas.

Verder lezen

Barbie

barbie

Vannochtend zei mijn dochter tegen mij, terwijl ze zichzelf uitvoerig in de spiegel bekeek (daar is zij heel erg goed in, zichzelf in de spiegel bekijken), vannochtend zei ze; ‘Mama, mijn bestie en ik (het woord alleen al) proberen zo min mogelijk te glimlachen. We willen geen rimpels.’ Ik verslikte mij haast in mijn tandpasta en wat volgde was een (voor haar) vervelende preek, die tot aan de klassendeur duurde. Hier kon zij mij, met behulp van de juf, behendig omzeilen door braaf aan tafel te gaan zitten en meteen in haar werk te duiken. Héél knap van haar. Vernuftig. Dat doet ze anders nooit. Wellicht moet ik haar wat vaker achter de vodden aanzitten met mijn ongezouten mening? Daar knapt eenieder klaarblijkelijk van op. Wat nu volgt is het verkorte versie van bovengenoemde ( in mijn ogen zeer bevlogen) preek. Het zit mij namelijk nog steeds erg hoog. En dan ben ik nog wel zo verstandig geweest om, eenmaal thuisgekomen, bloody Tension Tamer tea voor mezelf in te schenken – en niet die overheerlijk, maar oh zo slechte tweede kop koffie waar heel mijn lijf en wezen naar verlangt. Want dat zou natuurlijk slechts olie op mijn innerlijke vuur zijn. Dat besef ik heel goed. In al mijn volwassen wijsheid.

Verder lezen

Dansen

travolta

Onlangs ben ik wezen dansen. Dit moet niet worden onderschat. Dat doe ik dan ook zeker niet. Ik wijd er zelfs meteen een hele post aan. Het gebeurt namelijk niet zo heel erg vaak. En áls het gebeurt, dan is het ook meteen raak. Is het zo spectaculair dan, mijn gedans? Sla ik de omstanders kapot van verbazing en respect met mijn vurige (dan wel vunzige) moves? Helaas moet ik jullie teleurstellen. De meesten hebben mij wel een keer zien dansen en weten dus waar we het over hebben en voor de anderen volgt nu een, waarschijnlijk veel te eerlijke, verklaring van mijn gedrag op de dansvloer. Ik kan het gelukkig vrij simpel houden. Als koorddanseres zou ik het gewoonweg niet overleven. Zonder innerlijke balans, laat staan enige vorm van ritme, stort je namelijk al gauw naar beneden. En precies zó voelt het voor mij daar – op gelijk welke dansvloer dan ook. Alsof ik regelrecht een ravijn instort. Mijn interne stress poppetje balanceert gealameerd op een dun, wiebelig koordje. En de overkant blijft immer in duisternis verhuld. Ronduit stressvol, begrijp je.

Verder lezen

Koelkast Inauguratie

et

De koelkast is GROOT. En mijn dank ook. Bovendien is hij blinkend zilver (de koelkast welteverstaan). De kleur van mijn genoegen daarentegen is glinsterend goud met sterretjes erop. En zelfs dàt is bij lange na niet schoon genoeg om uiting te geven aan mijn onmetelijke erkentelijkheid. Want soms, dames en heren, soms werpt het leven zoiets wonderlijks in je schoot dat je er stil van wordt. Dusdanig stil en beduusd ben ik onderhand dat ik wel moet gaan schrijven om het te verwerken. Ik heb namelijk een koelkast gekregen. Ja, dat lezen jullie goed. Gekregen. En nee, dan hebben wij het dus niet over een oud, klein, afgedankt geval welk tig jaren lag te vereenzamen achterin iemands schuur en daar, bij wijze van opslag der gereedschap, uitstekend dienst deed todat hij werd opgeroepen om elders (lees; bij mij) in service te gaan. Waar hij vervolgens, geheel buiten zijn gebruikelijke comfort zone, aan een burnout (lees: kortsluiting) bezwijkt. Beslist niet. Alhoewel ik daar ook heel blij mee was geweest. Afgezien van die onvermijdelijke bezwijking dan. Maar daar hoef ik me dus absoluut geen zorgen meer over te maken. Sterker nog, ik heb een garantie waarop staat dat hij de komende tien jaar geen burnout mag hebben. Het is verboden! Want, ladies and gents van het internet, ik heb gekregen een NIEUW exemplaar.

Verder lezen

De Floepie die Foetsie was

walkabout

Floepie Een en Floepie Twee dus. Op een gegeven moment werd duidelijk dat de aanwezige Floepie een mini klein littekentje had op zijn (of haar) linkerachterpoot. Aha! We hadden er te maken met slechts één. Ze wisselden mekaar dus niet af om mij gek te maken. Dat was jammer want, ondanks de ietwat nare bevestiging van mijn paranoia, zou mij dat in elk geval schelen met zorgen. Hun gender is mij eerlijk gezegd nooit helemaal duidelijk geworden en is eigenlijk ook irrelvant in het groter geheel…voor mijn eigen gemak heb ik ze maar tot kater benoemd. Gewoon omdat ik kaders prettig vind. Geeft rust en duidelijk in het leven, ook al zijn ze niet per definitie ergens op gebaseerd. Maar zo’n gek, klein littekentje, die konden ze toch niet allebei hebben? Dat leek mij stug. Hoewel, ze zeggen dat identieke tweelingen vaak dezelfde pijnen voelen… Nu kan dat wel zo zijn, maar daadwerkelijk dezelfde fysieke verschijnselen vertonen gaat mij dan toch nét een stapje te ver. Ook ik heb mijn grenzen. Zij waren dus beslist niet een-en-dezelfde wezen, twee keer tot uiting gebracht in de materiele wereld. Nee. Dit was vele malen erger! Er was er eentje foetsie. Dat moest haast wel. Wat te doen?

Verder lezen

Verlicht

dae8c8716d0e632d83894f3043941035-onthoofde-buddha

Mijn Buddha beeld is onthoofd door Toby de Kat, tijdens zijn dagelijks portie sjezen door het huis. Ondanks zijn recente sterilizatie rent hij nog steeds regelmatig rond als een kip zonder kop. Gelukkig wel een stuk minder, maar toch. Ach, ik neem het hem niet kwalijk. Het is en blijft een kat . En een jonkie nog, bovendien. Ik ben er dan ook mee opgehouden mezelf af te vragen of zijn spastisch geren een spiegel is vóór dan wel een reactie is óp mijn eigen (immer aanwezige) innerlijke onrust. Dat soort gedachten leiden mij slechts naar een diepe moeras, de Navel genaamd, waar ik vervolgens in dreig te verdrinken als ik er te lang in staar en dat is nooit zo leuk gebleken. Het is verdomd lastig klimmen, uit zo’n moeras. Maar dat geren dus. Het heeft nogal wat gevolgen. Gevolg Nummer Een is dat ik alle planten naar de balkon heb gebonjourd, waar ze nu tesamen een nutteloze dood sterven, gezien zij niet zijn gemaakt voor het leven in ‘de Natuur’. Het zijn immers kamerplanten. Maar dood gingen ze tóch, dankzij Toby’s archeologische ambities in de potgrond. Gevolg Nummer Twee is dat er nogal wat voorwerpen sneuvelen. Waaronder dus Buddha. En ik was er zo blij mee! Keek er elke dag trouw naar, in de hoop dat zijn rust enigzins op mij zou gaan afstralen. Wat het nooit echt deed, overigens, maar een mens mag immer hoopvol blijven. Toch?

Verder lezen

Goudlokje en de Twee Floepies

ricitos-de-oro-y-los-tres-osos-3-2-s-307x512

Het zat zo. Er warens eens Twee Floepies. Floepie Een en Floepie Twee, respectievelijk. Dat zij fysiek niet van mekaar te onderscheiden waren en daarbij dus geen eigen naam verdienden, bewezen zij feilloos door ook geen eigen identiteit te bezitten. Ik mocht afgelopen zomer een tijdje in hun huisje bivakkeren (een riante bedoeling overigens, net gebouwd geheel volgens milieu vriendelijke voorschriften en daarmee ook enige overeenkomsten vertonend met een Zweedse sauna, hetgeen niet onplezant te noemen was) en daarbij mocht ik dus voor deze Twee Floepies zorgen. Dit was echter niet zo evident als je zou denken, gezien hun identieke gelijkenis. Hier waren zij zich natuurlijk maar al te zeer van bewust. In eerste instantie kamen zij dan om de beurt hun eten halen. Steeds zag ik slechts één Floepie tegelijk. Ze wisselden mekaar expres af, die verrekte beestjes! Ik wist het zeker. Mij om de tuin leiden… Heel letterlijk ook, want ik héb me toch die tuin doorgelopen! Alsof een dikke zwarte kater zich onder een onvolgroeide rozenboom zou kunnen verschuilen, maar goed. Ze bleven hoe dan ook zoek. Uren heb ik daar gezeten, met de krant (een voordeel is dat ik nu wel weer op de hoogte ben, wat ik anders nooit ben) van een glaasje zeer goede wijn nippend, mij afvragend welke Floepie dit nu weer was.

Verder lezen

The Key

buddhakey

Het is me wat. Mag je op het huis passen van een vakantie vierende vriendin en dan raak je haar huissleutel kwijt. Dat daarbij ook jouw huissleutels in het niets lijken te zijn opgelost is op dat moment uiteraard slechts bijzaak. Haar sleutels daarentegen…Nondedju! Mijn hart krimpt nu nóg ineen van schaamte. Spijtig is het. Zeer, zéér spijtig. Maar goed. Mezelf erover opwinden haalt niets uit. Ze blijven zoek. Inmiddels heb ik ze laten bijmaken (er was gelukkig een buurvrouw thuis die ook een kopie bezat) en ben er redelijk overheen. Destijds echter, midden in mijn wanhoop, heb ik stad en land afgezocht om die dingen te vinden. Ben zelfs naar de politie gegaan. Er blijkt dus serieus een politie bureau te zijn, midden in hartje stad, waar men gevonden sleutels heen brengt (mits ze gevonden worden en de vinder zo eerlijk is, althans). Who knew? Ik niet, in elk geval. Briljant, vind ik het. Niet dat ik zo zeer heb genoten van de ervaring (vergeet niet, ik zat nog midden in mijn wanhoop) als wel dat ik mij er door geïnspireerd voelde raken. Nu kan ik dat zowieso al vrij snel hebben in het leven, dat ik ergens geïnspireerd door geraak. Een kleinigheid overkomt me, en dan moet ik het beschrijven, verwoorden en daarmee dus ook verteren. Want dáár gaat het uiteindelijk om in het leven: de vertering. Bij deze dus. Laten wij eens samen dit voorval verteren. Gezelliger kan haast niet.

Verder lezen

De Poep van de Duif

400px-duif

We zitten met z’n drietjes op de grond te puzzelen. Dochter, vriendin R, plus ik zelf. Een gemoedelijk, geconcentreerde samenzijn waar wij gedrieën van genieten. ‘Waar is de poep van de duif?’ klinkt het in één keer. Dochter kijkt mij enigzins verward aan. De wat? Moet zij nu serieus duivenpoep zoeken? Maar nèè…. R zoekt de duif zijn billen, natuurlijk. Dat snapt toch iedereen! Hilariteit alom. Dochter is meteen geïnspireerd en begint uit volle borst te zingen….’de poep van de duif was zoek maar de kakka lag verspreid’. Hier hoort uiteraard ook een dansje bij.  Mijn zeven jarige zelf verschuilt zich gelukkig nooit zo heel erg ver van mijn oppervlakte en ik vermaak mij dus uitstekend, onder deze culturele omstandigheden. Ondanks dit korte intermezzo, lukt het ons óók nog eens om de puzzel af te krijgen. Getuige een bijzondere doorzettingsvermogen welk doorgaans helemaal niet zo evident is op een vakantie (met dames van zeven jaar). Een vakantie in Zeeuws Vlaanderen, of all places. Ooit ben ik het gillend ontvlucht. Om vervolgens minstens één keer per jaar terug te keren. Wat zal dat toch zijn met het Zeeuwse? Ik moet het eens nader onderzoeken.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑