Jaar2016

Principes

Movie Poster For 'Edward Scissorhands'

Met pijn aan mijn hart besef ik dat er wederom een principe van mij is gesneuveld. Ofwel, mijn no-poo experiment is ten einde, dames en heren. Ik geef het maar eerlijk toe, ik gebruik weer shampoo. Daar moet je niet lichtzinnig over doen. En dat doe ik ook niet. Verre van zelfs. Al met al heeft het ruim anderhalve maand geduurd eer ik het publiekelijk durfde op te biechten, bang als ik ben om van mijn eigen voetstuk te vallen. Want je geeft toch niet zomaar iets op? Zeker niet iets waar je zo hardvochtig in gelooft, zoals alleen ik hardvochtig in iets kan geloven. Dit blijkt zowel een kwaliteit als een valkuil te zijn. Ik zit tegenwoordig in therapie en dus denk ik bij alles na. Soms heeft dit zin, maar vaak ook weer niet. Zoals alles in het leven eigenlijk. Soms heeft het zin, maar vaak ook niet. Ik zou er een t-shirt van moeten maken.

Verder lezen

Kakkerlakkenclub

picture-1-89

Met koffie, thee en koekjes verzamelen wij ons in een hypermoderne conferentiezaal ergens in het midden van ons land. Dit is een jaarlijks terugkerend ritueel waar wij met z’n allen reikhalsend naar uit kijken. De één rolt zich voorzichtig naar binnen met behulp van een rolstoel, al dan niet met begeleiding, de ander wandelt binnen op eigen benen, maar met een hoofd vol existentiële vraagtekens. We zijn allemaal onder de 40  en daarmee zijn wij dan ook officieel nog wat ze noemen jongeren. We laten ons niet afschrikken door de hypermoderniteit van deze naamloze zaal. Sterker nog, wij laten ons door niets en niemand afschrikken. Behalve door de Dood. En daarom zijn wij nu juist hier, tezamen met ons kopje cappuccino. We willen Hem laten zien wie hier de baas is. Dit is het jaarlijkse Euthanasie Symposium voor Jongeren.

Verder lezen

Furby

gremlins_by_adlovett-d6sa6me

We hebben een nieuw lid van de familie. Hij heet Furby, zijn geslacht is nog onduidelijk en hij denkt dat hij kan praten. Mijn dochter vindt dit schattig. Als Furby echter om 06.50 in rap tempo quasi komische one-liners op me af vuurt, die ook nog eens linguïstisch onverstaanbaar zijn noem ik het geen gesprek, ik noem het een marteling. Mijn net ontwaakte, nog kwetsbare hersenen kunnen dit niet aan en schakelen zichzelf dan spontaan weer uit. Niet dat ik vaak zinnige gedachten heb om 06.50 in de ochtend (of op enig ander tijdstip van de dag), maar de mogelijkheid daartoe wordt me abrupt ontnomen met dit blauwe beest in de buurt. Daar lig ik nu dus elke ochtend gevloerd op bed, biddend om verlossing. Zo begint tegenwoordig mijn dag. Ik word er al moe van als ik er aan denk.

Verder lezen

© 2018 Nina Cookson

Theme by Anders NorénTop ↑